از کجا چه خبر؟

سه روز در بیمار سِتان!

2010-06-12T00:08:00.001+04:30

دوستان جای همگی خالی به مدت دو روز که در سه روز شکل گرفت بیمارستان شهدای کارگر بستری بودم. از اونجایی که چندان رغبتی به گفتن دلیل ندارم ولی بخاطر ادامه مطلب لاجرم از گفتن حقایق هستم و از خدا و بنده اش هم پنهون نیست و این مسائل بگم که چی شد که شد!

جمعه شب که خواستم بخوابم یه تورم مختصر رو روی نقطه اوج باسنم حس کردم مه وقتی میخواستم به پشت بخوابم اذیت میکرد. همون شب کشف کردم که اگر یکم ماساژش بدم میره پایین. خوب بالاخره اونشب رو به همن روش فرستادمش سرجاش و راحت گرفتم خوابیدم. روز بعدش سرکار مرتب این تورم هی بزرگتر میشد و بیشتر اذست میکرد. طوری که نه راحت میشد نشست و نه راحت میشد راه رفت. دیگه موقع شب که شد نه میشد باهاش نشست، نه وایساد و نه راه رفت. به هزار مکافات و قرص مسکن و غیره و ذلک بعد از چند ساعت تلاش بی وقفه ساعت یک خوابم برد. که یهو ساعت دو با یه سوزش عجیب از همون ناحیه بیدار شدم. رفتم ببینم چی شده متوجه شدم که این تورم که در واقع یه آبسه چرکی بوده سرباز کرده و چرک و خون اومده. دیگه اون وقت شب وسایل پانسمان و غیره و ذلک هم که نمیشد پیدا کرد. به همون الکل و دسنمال کاغذی بسنده کردم و خوب شستم و یه دستمال هم الکلی کردم گذاشتم روش و با چسب چسبوندم. از اونجایی که مقداری از محتویاتش خالی شده بود راحتتر خواب رفتم و گفتم اگه خدا کنه و همه اش در بیاد دیگه خوب میشه و دردش ساکت میشه. تا اینکه ساعت شش صبح مثل ساعت شماته دار باز هم ناحیه مذکور سوخت و بیدار شدم. دیدم که تخته پشت خوابیدم و به اون نقطه خاص فشار اومده و باز ترکیده و همه لباسم رو تلفیقی از چرک و خون گرفته. خلاصه باز همون مراحل باضافه تعویض لباس انجام شد.

دیگه بعدش که مشخص شد وقایع از چه قرار بوده بابا صبح رفته بود درمانگاه شدای کارگر برام وقت گرفته بود برای ساعت ده صبح. خلاصه ساعت ده ربع کم بلند شدم و از اونجایی که میون اونهمه چرک و خون غلط زده بودم و بوی گند گرفته بودم رفتم حموم و یه حموم اساسی کردم. و لباس پوشیدم رفتیم به سمت بیمارستان.

حالا توی مسیر هم هی من پاهام رو به کف ماشین فشار میدادم که باسنم روی صندلی نیاد که بدجور درد میگرفت. القصه رفتیم و رسیدم و اونجا و ناگفته نماند که مامان هم با رهبری سنجیده ارکستر سمفونیک خودرو چاله ای رو نبود که نظر التفاطی بهش نداشته باشه و چوله ای نبود که محض تبرک ماشین رو توش نندازه و در این بین من خراب هم با سمفونی آخ و آه و اوف و اوچ همراهی میکردم، که البته در بکگراند هم صدای خنده های خواهرم به گوش میرسید!

دیگه به هر نحو بود به بیمارستان رسیدیم و رفتم توی صف جلوی درب آقای دکتر قرار گرفتم. وقتی رفتم تو چشمتون روز بد نبینه به شمار ساکنین تالار انتظار هور و پری سفید پوش دور دکتر معظم له رو گرفته بودن. همونجا قصد کردم برگردم که یکی از همون دوستان هور و پری مثل ببری که کمین نشسته باشه پرید جلو و گفت مشکلت چیه. حالا تو کار همین اولی مونده بودم که به ترتیب عطا و اوتا دراز و کوتاه تکتیک اومدن و عین همین جمله رو مثل نوار کاست ضبط شده گفتن. منم میون اینهمه اینا گیر افتاده بودم. خلاصه به هر فلاکتی بود به زبونی که خودمم نفهمیدم چی گفتم بهشون رسوندم مقداری از قضیه رو. که اونی که فکر کنم تر بالاییشون بود گفت برو پشت پرده روی تخت حالت سجده قرار بگیر! رفتم اون پشت و همونطور وایشادم تا اینکه خود خانم تشریف آوردن و تحکم کردن که تا به اون صورت قرار نگیری و اول حضرات انترنها که ما باشیم نقطه نظراتمون رو نگیم دکتر تشریف نمیارن. و اینطور فصل الخطاب کردن. حالا این نقطه که تا اون زمان ممنوعه مونده بود و هیچ جنبنده ای هر چند مگس و مورچه چشمش به اون نقطه نیافتاده بود به ناگاه خودش رو در برابر اونهمه موجود نامحرم دید! اونقدر شرمسار شد که همون لحظه اشکی ازش چکید! اصلا خون گریه کرد! بعله احتمالا آب حاصل از حمام کاملا اون غده چرکی رو بازش کرده بود و مرتب چرک و خون میومد. این دوستان هم که یکیشون تمام وقت مامور پاکسازی منطقه شده بود و بقیه هم مرتب انگهای گوناگون رو به این بنده حقیر سراپا تقصی میچسبوندن که فیستول هست یا چی و کجا. تا اینکه خود دکتر اومد و بهشون گفت مسخره بازی بسه و به منم گفت درست مثل آدمیزاد رو شکم دراز بکشم و سجده طاعت رو بگذارم برای بعد. و خودش نظر داد که سینوس پایونیدال هست. و باید همون روز بستری بشم. حاشیه مهم اینکه همون خانم مذکور مرتب تا دم در گوشزد میکردن پاچه شلوارم خونی شده! فعلا یمقدار سردرد و سرگیجه دارم. برم استراحت کوتاهی بکنم و باز بیام.

خوب یمقدار خوابیدم و سرحال شدم. الآن هم دماسنج گذاشتم تب که نداشتم هیچ حتی 0.1 درجه هم کم داشتم! فکر کنم خوب باشه. دیگه خزئبل بسه. برسیم به همون سینوس و کسینوس و مشتق و دیفرانسیل!

تا بستری شدنم خیلی چیز عجیب و غریبی رخ نداد. همین که یه گله آدم پشت سر یه چوپون راه افتادیم تا به هر کسی بگه کجا بره. منم فرستادنم جراحی 3. هنوز خوابیده بودم و نبودم که دوباره یه تعداد دیگه دختر خانم وارد شدند و خواستن آنژیوکت20Gرو بهم وصل کنن. (خدا بیامرزه هفت جد و آباد اینترنت رو که اطلاعات آدم رو بالا میبره و تخصصی میکنه:دی). بهشون گفتم والا من قبلا هم که برای اهدای خون رفته بودم چند باری خیلی سخت رگم رو پیدا کردن. به طریقی که بیچاره شدم. دفعه آخری که جفت دستم رو سوراخ سوراخ کردن تا بتونن ازم خون بگیرن. هنوز جکله ام تموم نشده بود که یکیشون گفت ما هم میخوایم بیچارت کنیم! دقیقا همونجا به یاد سوگند نامه بقراط افتادم! حالا این وسطا گاهی اظهار فضل هم میشد که آنژیو تو پوستت نمیره و پوستت خیلی کلفته و از این صحبتا.(گفتم که دوستان متوجه باشن خیلی با من کل نندازن که پوستم کلفته:دی)

پرسیدم اینجا کجا میشه به اینترنت دسترسی داشت؟ گفتند کتابخونه که البته فکر نکنیم شما بتونی بری. یکی دیگه شون هم گفت که اینجا گورش کجا بوده که کفنش باشه! باز پرسیدم که وایرلس چطور؟ میتونم لپتاپ بیارم؟ که یکیشون گفت بیار و مشکلی نداره. افراد دیگه هم بودن و میاوردن. به هر ترتیب بود این آنژیوکت سرجاش نصب شد و مقداری از خونم رو هم غنیمتی گرفتند و بردند! همونجا زنگ زدم خونه که نتبوکم رو با شارژر و هدستش رو برام بیارن. یخورده هم اونجا فیلم ببینم و روزگارم بگذره. بعدش نگاه کردم دیدم تاریخی که روی چسب آنژیو زده بودن دقیقا به یکسال قبل برمیگرده! یعنی هنوز تو سال قبل زندگی میکنند؟!؟!؟!

گرفتم خوابیدم. تا اینکه موقع ناهار شد. نمیدونم چرا تا مدتها بوش میومد و خودش نمیومد! بالاخره ناهار رسید. چلو مرغ با ماست کنارش و نون. ماستش رو که کامل گذاشتم تو یخچال. گفتم زیاده. اومده پلو مرغم رو بخورم که دیدم چنگال نیست. رفتم از یکی از همونجا سراغ چمگال گرفتم گفت تو بیمارستان دولتی اینا گیر نمیاد! خلاصه به هر جون کندنی بود یه تکه نون و چنگال کردم و نهارم رو خوردم. بعدش هم باز زنگ زدم خونه و به مامان گفتم برام چنگال هم بیاره!

بعد از نهار یکی زنگ زد به اتاق که من چون گوشی خودم رو داشتم میدونستم هر کی هست با من کار نداره. تخت بغلیم برداشت و یکم که صحبت کرد از من پرسید شما خدیجه زارع هستی؟ من که هاج و واج مونده بودم گفتم والا زارعش رو ممکنه باشم و خدیجه اش رو جدا شک دارم که باشم! البته روز آخری که مرخص میشدم کاشف به عمل آوردک که این خانم زارع ساکن اتاق بغلی هستند. انشاالله هر چه زودتر خوب بشن و برگردن سر خونه و زندگیشون.

دیگه تا موقع ملاقات که شد و لپتاپ و کلیه موارد درخواستی رسید خبری نشد. اولین کاری که کردم وجود وایرلس رو امتحان کردم که نبود! بعدش دیگه خواهرم گرفتش و تا مدتی که اونجا بود باهاش بازی میکرد! برام آبجوش و چایی پاکتی هم آورده بودن. که تا آبجوش رو ریختم توی لیوانی که بیمارستان بهم داده بود از وسط به دو قسمت کاملا مساوی ترک خورد و بعدش هم با اندک زوری که زدم روش به دو نیمه تقسیم شد! وقتی میخواستن برن به مامان اینا گفتم نتبوکم رو ببرنش. چون اینترنت که گیر نمیومد و اون هم نگه داشتنش اونجا و مراقبت ازش سختتر بود.

بعد از ظهر دوباره از همونی که سراغ چنگال گرفتم، سراغ اینترنت گرفتم که گفت والا اینایی که تو میخوای تو فلان بیمارستان خصوصی هم پیدا نمیشه و قال قضیه رو کند و ما رو به همون GPRSموبایل جا گذاشت!

چیزی نگذشته بود که خدمات بخش اومد و یه تیغ داد دستم که فردا عمل داری و روی شکمت رو بتراش. منم دهنم باز شده تا برخورد خفیفی با کف اتاق انجام داد! که آخه من مشکلم تو باسنمه و ایشون میخواد از قسمت شکم جراحی کنه تا برسه اون پشت! خلاصه تیغ مذکور رو مثل آلت قتاله دست گرفتم و بردم ایستگاه پرستاری که این خدمات اینجوری گفته و مگه عمل من رو از پشتم انجام نمیدن و این صحبتا که کل پرستاری رفت رو هوا با این عمل خوشآهنگ مامور خدمات. خلاصه خواستنش و یکم مسخره اش کردن که تیغ رو داده دست من و این مسائل. البته بیچاره حق داشت. تا اون موقع توی اون بخش نیومده بود و الآن هم جای یکی از دوستانش اومده بود و آشنایی نداشت. دیگه خودش باید زحمتش رو میکشید و چاره ای نبود.

طرفای شش و هفت بود که یه خانم دکتر با همکار دیگشون اومدن توی اتاق. خانم دکتره ، اومد از من شرح حال بگیره و اون آقاهه هم که همراهشون بود از هم اتاقی دیگه ام شرح حال میگرفت. خلاصه دیگه همه چیز رو پرسید و منم همه چیز رو گفتم. دیگه از عمومی ترین مسائل تا خصوصی ترینشون وارد پرونده پزشکیم شد. تنها موردی که الآن یادم اومده که ناخواسته دروغ گفتم این بود که وقتی پرسید کسی تو خانواده سرطان داشته، یادم رفته بود بگم که مادر بزرگم چند ماه قبل از تولد من بخاطر سرطان خون از دنیا رفته که اونهم خوب بعلت بعد زمانی و همینطور ناشناخته بودنشون برای من تا حدی قابل تحمل بود. بعدش نهایتا من رو جفتشون بردن توی اتاق معاینه و خوابوندنم رو تخت و معاینه و در همین احان خانم دکتر مذکور هم گفتند که چه زخم بزرگه و چه ترشح داره و اینها که اون دوستشون هم یه تکه بزرگ پنبه کند شروع کرد چپوندن تو سوراخ اشتباهی. منم که روم نشد هیچی بگم. بعدش که رفتم دستشویی بزور معبر رو بازش کردم!

گرفتم یمقدار خوابیدم. از اونجایی که روی شکم خوابیده بودم و دستام رو زیر سرم جمع کرده بودم آنژیو از توی آرنجم در اومده بود. دیگه شام هم استانبولی پلو بود و بعدشم خواب و اینها.

دیگه کمکم داره باز سردردم شروع میشه و علتش رو هم تقریبا میدونم چیه. برم یه استراحتی بکنم و باز برگردم. که با توجه به ساعت ده و بیست دقیقه شک دارم امروز بشه که بشه و میمونه واسه فردا!

الآن دوازده ساعت از تایپ خطوط قبلی میگذره و هنوز سردرد دارم. از صبح حیلی بهترم. ولی باز هم هست. چه میشه کرد. باید صبر کنم تا خوب بشه.

صبح یاعت شش و نیم بود که بیدارمون کردن. یه خانومه بود که عملی ها رو صدا میکرد. یعنی منظورم معتادها رو نه. اونایی که عمل داشتند رو:دی.ولی به شکلی جالب که من بهش میگم شیوه قطاری! همتون حتما یکبار رو با قطار رفتید مسافرت دیگه! دیدید دم صبح چجوری میان میزنن به شیشه و ملافه ها رو جمع میکنن. حالا این خانوم هم دقیقا به همون شیوه عمل کرد. فکر کنم شوهرشون توی راه‌آهن کار میکرده قبلا بهش آموزضش داده!

یه روپوش سفید گذاشته بودن که باید برعکس میپوشیدمش. خلاصه اون رو پوشیدم و آنژیو جایگزین هم نصب شد و همینطور یک سرم هم. رفتم تا قسمت اتاقهای عمل. اونجا دمپاییهامون رو گرفتن و بجاش یجور کفش پاکتی دادن بپوشیم. هنوز از در نرفته بودیم داخل که دو تا پزشک جدیدالتاسیس جلوی من و هم اتاقیم که اونهم عمل داشت ظاهر شدند. و شروع کردن شرح حال گرفتن. جالبیش به این بود که کسی که از من شرح حال میگرفت وقتی همکارش از اون هم اتاقی من سوالی میپرسید بهم اشاره میکرد منم جواب همون سوال رو به اون بگم! در همین احیان بود که یکی اومد گفت بیا نگاه کن تا دم اتاق عمل دارن شرح حال میگیرن!

بعدش بردنمون توی یه تالار که دو طرفش دو تا در بود. گفتند برید آخر تالار روی صندلی ها بشینید. رفتیم آخر سالن و وایسادیم. هی چند بار اومدن گفتن که چرا وایسادین و بشینین. تا اینکه گفتم بابا جان من اگه میتونستم بشینم که اینجا نبودم! خلاصه دیگه گفتن برید روی برانکاردها بشینید.

باز سردرد شدم با اجازه! برم تا بعد.

الآن دیگه اون بعد شده. یعنی شده 24 ساعت بعد! توی این 24 ساعت بیچاره شدم از سردرد و سرگیجه و کلیه حالات مشمئز کننده! برسیم به ادامه قصه:

بعد از یه مدت یه آقا و خانومه هم اومدن که جراحی چشم داشتن. یکمقدار هم مسن بودن. نمیدونم چه جادو و جنبلی بود که تا غافل میشدیم میدیدم اون آقا رفته کنار خانومه نشسته و باز پرستارا میاوردنش اون آخر روی همون صندلیها که به ما میگفتن بشینید، مینشوندنش! خلاصه این هم بازی غریبی شده بود واسمون.

منو اومدند و بردنم اتاق عمل. یه تخت بود که یه تشک انداختن روش که وسطش سوراخ داشت و گفتن با شکم بخواب رو این. هر کاری که گفتن کردم. اومدن بیهوشی کاملم کنن که گفتم من بیهوشی موضعی دوست دارم بشم( که الآن میفهمم ای کاش لال شده بودم هیچی نمیگفتم! این سر درد و اینا از خود نامردشه!) خلاصه اون آقای بیهوشی که کم از غول برره نداشت از هیکل و هیبت شروع کرد ننه من غریبم بازی که نه من هر کاری مریض بخواد میکنم و این موضعی میخواد و من کامل بیهوشش نمیکنم و فردا میره شکایت میکنه ازم و این حرفا و این مسائل. خلاصه دکتر هم قبول کرد بیهوشی نخاعی باشه و نشوندنم. لباس رو از روی پشتم کنار زدن و گفتن همونطور که نشستم پایین رو نگاه کنم. یه آقای دیگه هم بود گفت هیچ چی نیست. مثل اینکه مورچه گازت بگیره. و تموم. خلاصه اینجوری خر شدم و در همین اثنا یه خر هم کل پشتم رو گاز گاز کرد تا بالاخره رضا داد و شد. باز به همون شکل روی تشک سوراخدار خوابوندنم و گفتن ماشالله چه کمر سفتی داری. سوزن توش نمیرفت! البته اینا هم از شانس کج منه که هر جا لازم باشه پوستم مثل پوست بچه خرگوش نرم و لطیف باشه عین پوست کرگدن میشه و بالعکس!

عمل خیلی زود و سریع انجام شد. یعنی تا اینحد که من فقط تونستم یه نگاهی به دستگاه اکسیژنشون بندازم و اتیکت روی یک ردیف کشوهای روبروم رو بخونم. که البته یکیش هم روش نوشته بود سند و من رو مدتها به فکر برد که خدایا تو اتاق عمل سند میخوان چکار! مگه معاملات املاکیه. یا اینجا هم مثل بازداشتگاه باید سند بذارن تا برن بیرون که یهو دوزاریم افتاد که این سُند هست و سَند نیست! البته دیگه بروز ندادم که چه سوتی دادم!

خلاصه عملم تموم شد و چرخیدم روی یه برانکارد که بغلم بود. هنوز پاهام حس نداشت هیچی. بردنم اتاق ریکاوری. البته توی راه یه جک هم گفتن برای خودشون که منم خنده ام گرفت! قضیه یه یاروهه هست که از نیاگارا میپره. بهش میگن انگیزت چی بود. میگه والا من انگیزه حالیم نیست. کدوم پدر نامردی بود هلم داد! تو اتاق ریکاوری یه سرم بهم وصل کردن که تا مدتی که اونجا بودم تخلیه شد و بردنم بیرون و آدرس تختم رو گرفتن و بردن و فرستادنم رو تختم و یه سرم یک لیتری هم بهم وصل کردن. تو این مدت تقریبا حس اومده بود تو پام و انگشتام رو میتونستم تکون بدم.یه چهل پنجاه دقیقه بعد از عمل از روی تخت اومدم پایین و شروع کردم دنبال دمپاییم گشتن که کشف به عمل اومد دمپایی ها رو باید همراهی هامون میبردن تو اتاق برامون. من که همراهی نداشتم باید یکی از پرستارها زحمتش رو میکشید که نکشیده بود و همونجا مونده بود و من مونده بودم بی دمپایی! خلاصه پاپتی رفتم در یخچال رو باز کنم و یه نوشیدنی چیزی بردارم بخورم که از چشم خانم پرستار توی ایستگاه پرستاری روبروی اتاقمون دور نموند و اومد دمپایی هم اتاقیم رو بهم عاریه داد تا برم و دمپایی خودم رو بیارم. منم همینجوری سرم به دست رفتم تا نقطه صفر مرزی اتاق عمل که مریضا رو از روی برانکارد اوطرف مینداختن رو برانکارد اینطرف و میبردن و سراغ دمپاییم رو گرفتم که گفتن الآن یکی رفت باهاش دستشویی. صبر کن بیاد بعد ببر! منم گشتم یه میخ همونجا پیدا کردم و سرم رو زدم بهش. و خودم کنارش وایسادم. که یکی از پرسنل اتاق عمل خودم اومد گفت که چه سر عت عملی؟!؟!؟ تو کی عمل شدی که الآن راه افتادی اومدی دنبال دمپاییت؟!؟! که یکی از همکاراش هم گفت والا ما چندین ساله اینجاییم اینجا پایه سرم ندیدیم که ایشون نرسیده پیدا کردن! همونجا دیدم همون دوستم که صبح با هم اومده بودیم بریم عمل بشیم هنوز روی همون برانکارده. از همونجا یه سری براش تکون دادم!خلاصه دمپاییم رو گرفتم و رفتم. از وقتی که بیحسی نخاعی رفع شده بود دیگه کسی نتونست من رو تخت نگه داره! تازه درد سینوس رو هم نداشتم دیگه تکچرخ میزدم واسه خودم! یه خانم پرستاره هم بود که چند باری تشر زد بچه بیا برو تو تختت که نتیجه نداد! البته الآن دارم بجاش میکشم! همین سردردای دوروز گذشته به همون خاطره. ولی الآن که نشستم خوب خیلی بهتر شدم.موقع ظهر هم برامون چلو بختیاری آوردن. که من بیچاره فلک زده نشد یبار کباب رو بتونم بخورم و نریزم. خلاصه میومدم گوشت رو با قاشق و چمگال جدا کنم که تو هوا به پرواز در میومد و میفتاد کف اتاق که خوب اگه خونه خودمون بود میخوردم و اینجا دیگه خیلی خطرناک بود حسن و بیمارستان و زمینش شوخی بردار نیست! عوضش ماستش رو خوردم!

گرفتم خوابیدم تا موقع ملاقات. که یهو بیدار شدم دیدم کورش و پریسا اومده بودن بالای سرم و یدونه بطری بزرگ آب انار هم تو دستشونه. خلاصه اولین کاری که کردم این بود که یه لیوان آب انار خوردم. بعدشم رفتم و گفتم این 100 سی سی ته سرم رو دیگه بیزحمت بیخیال شید و این شلنگ رو از من بکنید! خلاصه اینجوری از مزاحمت اون شلنگ دراز هم راحت شدم. دیگه تو مدت ملاقات هم خیلی راحت وایسادم وراه رفتم و همه کار کردم و موقع تموم شدن وقت ملاقات هم تا پایین پله های بیمارستان همراهیشون کردم و برگشتم.

دیگه همینجوری بودم تا اینکه شب بعد از شام که پلو و مرغ بود، یه نجواهایی شنیدم از بیرون که میخواستن جابجامون کنن. اعتنایی نکردم. چیزی نگذشته بود که اومدن و گفتن که سه تا زن دارن میارن واسه این بخش و شما رو داریم میبریمتون بخش جراحی یک. وسایلتون رو جمع کنید و این حرفا. خوب چکار میشد کرد. حرف گوش کردیم و اساس کشی کردیم به بخش جدید. بخش اورتوپدی بود. ولی کلا این بخش با اون جراحی سه زمین تا آسمون فرق داشت. اصلا قابل قیاس نبود. تختای کهنه و قدیمی. کمدهای بغل تخت که گمون کنم مامان ناصر الدین شاه اسباب بازیهاش رو توشون نگه میداشته و اینجور وسایل. کمد بود که درش کنده شده بود!گفتم یه شبه و دیگه دارم میرم. هیچی نگفتم. شب خواستن تلوزیون ببینن هم اتاقیهامون. من قدم از بقیه یخورده بلندتر بود و سرحال تر هم بودم. شروع کردم با تلوزیون ور رفتن. کلا چیز عجیبی بود. صداش رو زیاد میکردی میرفت کانال دو. کم میکردی صداش رو میرفت شبکه سه. کانال یک رو میزدی صداش زیاد میشد. خلاصه خیلی قاطی بود. به هر مکافاتی بود خودمون رو به تیتراژ پایان سریال آشپز باشی رسوندیم و از شنیدنش محروم نشدیم! خواموشش کردم و خواستم بگیرم بخوابم. ولی مگه این دود سیگار میگذاشت! بله ته این کریدور بخش به یه فضای بازی منتهی میشد که دوستان سیگاری میرفتن اونجا و سیگار میکشیدن. اتاق ما هم یکی در با این فضای باز فاصله داشت و دودها مستقیما وارد شامه مبارک ما میشدن. که در رو بستم و پنجره رو باز کردم. خیلی فرقی نکرد. از اونجایی که تهویه هم درست کار نمیکرد بیخیالش شدم و گفتم یه شب رو میشه با دود سیگار هم تحمل کرد!

صبح شد منم از اول صبح هی تو جراحی سه بودم. چون هم شلوغتر بود. هم اینکه با پرستارها و کادرش آشنا تر شده بودم و رفیقتر بودم باهاشون و هم اینکه از دیدن اون مصیبت عظما که بخش جراحی یک باشه رهایی پیدا میکردم! که چند باری هم مسئول بخش تشر زد که نباید اینجا باشی و درست نیست و اینا و منم هی رفتم و هی برگشتم! دیگه چیزی نشد که دکتر اومد و مرخص شدم.

الآن هم چند روزی هست که تو خونه ام و توی همه این مدت هم داشتم مینوشتم و از جریانات خونه بودن من و سردرد و این مسائل هم دیگه آگاه شدید تقریبا!

فقط یه عذر خواهی بکنم از تخت بغلیم که بابت استفاده از جعبه دستمال کاغذیش بخاطر نو موندن جعبه خودم ازش پوزش میخوام. اون دنیا نیاد جلوم رو بگیره که ندارم!

برای اطلاعات بیشتر در مورد این بیماری به آدرس زیر مراجعه کنید:

سامانه اطلاع رسانی شبکه پزشکی کشور

__________ Information from ESET Smart Security, version of virus signature database 5191 (20100611) __________

The message was checked by ESET Smart Security.

http://www.eset.com

ناسنجیده گویی صدر در مقاله " یک سوزن به آقایان"

2010-04-28T18:07:00.000+04:30

نوشته ای از خانم شادی صدر در وبگاه مردمک و همینطور وبلاگ شخصی ایشان منتشر شده است که واقعا قدرت تحلیل آن را ندارم. متن زیر عین کپی شده همان نوشته است:

داستان‌های امام جمعه تهران و رابطه بین حجاب و زنا و زلزله هنوز ادامه دارد. در آن سر دنیا دختری دانشجو، کمپین «ممه‌لرزه» (Boobquake) راه می‌اندازد و ایرانیان سراسر دنیا، در شبکه‌های خبری مختلف می‌ببینند که حرف‌های امام جمعه تهران که هیچگونه ریشه منطقی و علمی ندارد، اسباب خنده مجریان و گزارشگران‌شان شده است.

«اهریمن‌انگاری» زنان و نسبت‌دادن تمامی بلایای آسمانی و زمینی، از زلزله و سیل گرفته تا جنگ و قحطی، نه تنها موضوع تازه‌ای نیست بلکه تاریخ درازی هم دارد. در همین سال‌های اخیر، بنیادگرایان مذهبی در استان آچه اندونزی، زنان را مسبب سونامی دانستند، و واعظان الجرایزی هم هر بار که زلزله‌ای می‌آید آن را به رفتارهای نامناسب زنان ربط می‌دهند. در دنیای مسیحیان و یهودیان و هندوهای بنیادگرا هم اوضاع به همین منوال است.

اما این یادداشت کوتاه نه درباره فرهنگ اهریمن‌انگاری زنان و نه رویکرد بنیادگرایان مذهبی به زن و بدن و ذهن زن است. این یادداشت کوتاه فقط برای تلنگر زدن به خودمان نوشته شده است؛ به مصداق سوزنی که باید به خودمان بزنیم در مقابل جوال دوزی که مثلا به حجت‌الاسلام صدیقی می‌زنیم.

ارتباطی که امام جمعه تهران بین حجاب و رفتار زنان با زلزله برقرار کرده، با هیچ توجیه منطقی و علمی هم‌خوانی ندارد اما بسیاری سیاستمداران، حتی بسیاری از روشنفکران و به تبع آنان آدم‌های عادی، بارها نسبت‌هایی به همین اندازه ضد زن، میان حجاب و رفتار زنان با ناهنجاری‌های عمومی برقرار کرده‌اند و هیچگاه این چنین از سوی جامعه مورد سرزنش یا تمسخر قرار نگرفته‌اند.

منظور من در اینجا مسئولان دولت احمدی‌نژاد نیست که ارسال اس‌ام‌اس‌های مستجهن از سوی زنان به همکاران مردانشان را از علل افزایش طلاق می‌دانند، یا روحانیون تندرویی که از روبنده، برای پاک‌کردن صورت مساله‌ای به نام زن دفاع می‌کنند.

منظور من خود شما هستید، بله، خود شما، آقایان! همه کسانی که اظهارات امام جمعه تهران را خلاف قواعد علمی ثابت‌شده در مورد علل وقوع زلزله دانسته‌اید و در یک بعد از ظهر مطبوع بهاری، چای را که مادراتان، زنتان، خواهرتان یا حتی دوست‌دخترتان جلویتان گذاشته، هورت کشیده‌اید و مفرح‌شده از صحبت‌های امام جمعه، زندگی و کارتان را ادامه داده‌اید بی آنکه حتی یک لحظه فکر کنید شما، خود شما نیز عضو همان باشگاهی هستید که امام‌جمعه تهران از بلندپایگان آن است. تعجب می‌کنید؟ می‌پرسید چرا؟!

همه ما زنان ایرانی، از همان سال‌های اول زندگی‌مان، حداقل در راه مدرسه، اگر نه در خانه، آزار جنسی را که با متلک‌های ظاهرا ساده شروع می‌شد و تا تعقیب و گریز، دستمالی و تهدید به تجاوز در کوچه‌های خلوت یا مکان‌های خیلی شلوغ بالا می‌گرفت، تجربه کرده‌ایم.

ترس از مردان، از نگاه‌شان و از این‌که دنبالت راه بیفتند، همواره فضای کوچه و خیابان را برای ما ناامن کرده است. و عاملان این آزار جنسی مدام، چه کسانی بودند؟ شما! بله، خود شما! به من نگویید که می‌توان در ایران پسری تازه به سن بلوغ رسیده بود و بزرگ و بالغ شد، بی آنکه به زنان متلک گفت؛ بی‌اغراق، این بخشی از روند بزرگ‌شدن برای مردان در ایران است. تجربه‌ای که بدون آن، مرد ایرانی، مرد نمی‌شود.

در عوض، در آن سوی دیگر، تذکرها و فشار مداوم خانوادگی، اجتماعی و سیاسی برای پوشاندن خود، و بیشتر پوشاندن خود، بدن خود، خنده‌های خود، شادابی و زیبایی کودکی و نوجوانی و جوانی خود و ذهن و تمایلات و خواسته‌های خود، بخشی از روند بزرگ‌شدن برای زنان در ایران است. روندی که اتفاقا شما آقایان، بله همین شما، حتی در آن هم سهیم هستید؛ حتی اگر نوجوانی بیش نباشید.

لطفا یک بار هم که شده جلو آینه بایستید و از خود بپرسید: اولین باری که به دختری متلک گفتم کی بود؟ اولین باری که به خواهرم، یا حتی به مادرم، یا دخترخاله‌ام یا دوست‌دخترم گفتم روسری‌ات را بکش جلو یا آرایش نکن جلوی هر مرد و نامرد غریبه، کی بود؟

می‌بینید؟! شوخی بامزه‌ای نیست: شما همان مرد و نامرد غریبه‌اید که خیابان را برای خواهر و مادر و دختر دیگران ناامن می‌کنید و در عین حال، همان مرد محرمی هستید که زن و خواهر و مادرتان را بیشتر و بیشتر می‌پوشانید تا از مرد و نامرد غریبه محفوظ بمانند و این عین همان کاری است که همان مرد و نامرد غریبه با زن و خواهر و مادر شما و زن و مادر و خواهر خودش به طور همزمان می‌کند. برایش هم توجیه دارید: مردها اینطوری‌اند! اصلا اینطوری به دنیا آمده‌اند! چشمشان دنبال زن‌هاست! هیزند! و اغلب، با وجود وجه منفی که این صفت دارد، وقتی به مردان نسبت داده می‌شود، با تسامح عمومی مواجه می‌شود. و از آن طرف هم لابد مردها ناموس‌پرستند و اسلام گفته که خودت را بپوشان. و باز هم سرکوب زنان در خانه، جنبه‌ای مثبت می‌یابد. و اگر روشنفکرتر باشی: من حال گشت ارشاد و آژان و آژان‌کشی ندارم! یا حوصله حرف مردم را ندارم!

خب امام‌جمعه «فلک‌زده» تهران هم که چیزی غیر از این نگفته که شما گفته‌اید و می‌گویید: گفته زن‌ها با بی‌حجابی‌شان فساد می‌آورند، چون باعث می‌شوند مردها تحریک شوند. و فساد، زلزله می‌آورد. گیرم دومین جمله را شما این‌طوری نمی‌گویید اما مثلا می‌گویید فساد چیز بدی است چون بی‌بندوباری می‌آورد و طلاق را زیاد می‌کند و انواع بلایای اجتماعی را دامن‌گیرمان می کند که کم از زلزله ندارد. و اگر نبود این توجیهات، چگونه دایره معیوب آزار جنسی روزانه زنان توسط مردان و افزایش فشار بر زنان برای رعایت حجاب و عفاف، در ظاهرا برای کم‌کردن آزار جنسی روزمره تداوم می‌یافت، بی آنکه اصل داستان دیده شود؟

چگونه می‌توانیم به گشت ارشاد، به طرح گسترش فرهنگ عفاف و حجاب، به سخنان امام جمعه تهران که برای گشت‌های ارشاد پشتوانه ایدئولوژیک می‌سازد و این قبیل نقد داشته باشیم، بی آنکه از خودمان بپرسیم چند بار نقش گشت ارشاد را در کنترل ذهن و بدن زنان زندگی‌مان بازی کرده‌ایم؟ چند بار با آزار جنسی زنان، با ساده‌پنداشتن عمل متداول متلک‌گویی، به بازتولید این تفکر که زن، یک سوژه جنسی است که اگر چون مرواریدی در صدف حفظ نشود، به یغما خواهد رفت کمک کرده‌ایم؟

می‌بینید؟ این ما فمینیست‌ها نیستیم که دنیا را به زن و مرد تقسیم می‌کنیم: دنیای ما کاملا و از قبل از این‌که به دنیا بیاییم، تقسیم شده است: شما متلک می‌گویید، ما متلک می‌شنویم؛ شما ما را در حجاب می‌کنید، ما در حجاب می‌رویم.

راه از میان بردن این تقسیم‌بندی، انکار آن نیست؛ تکرار جمله کلیشه‌ای زن و مرد هر دو انسانند و فرقی ندارند، مشکلی را حل نمی‌کند. دموکراسی روزی آغاز خواهد شد که شما، بله شما آقایان یاد بگیرید نه فقط جلو آینه بلکه در منظر عموم، به جای دفاع از حقوق زنان به مثابه امری بیرونی و انتزاعی، از تجربه واقعی، درونی و زمینی «خود» به عنوان یک «مرد» سخن بگویید و نقشی که در بازتولید ساختارهای تبعیض‌آمیز موجود داشته‌اید را به نقد بکشید.

دموکراسی و حقوق بشر، از هر یک از ما شروع می‌شود و نه از آدم‌هایی انتزاعی، که باید خودشان، نگاهشان و رفتارهایشان را اصلاح کنند تا ایران جایی بهتر برای زندگی‌کردن باشد.

تا آن زمان که امیدوارم چندان دور نباشد، راستش من چندان فرقی بین حجت‌الاسلام صدیقی با هر یک از پسران تازه‌بالغ دیروز و مردان طرفدار حقوق بشر و حقوق زنان امروز نمی‌بینم؛ غیر از اینکه او دست‌کم در آنچه هست و آنچه می‌گوید، یک‌رو تر است.

واما صحبت من با خانم صدر:

واقعا برای شما با این تصورات پوچ و بیهوده تان متاسفم. و برای خودم هم متاسفم که از شما در ذهنم چه بتی ساخته بودم.

خانم صدر،

با چه جرات و وقاحتی گفتید که همه مردان ایرانی با متلک گفتن بزرگ شده اند؟ تا کی سیاه دیدن همه چیز و همه جا؟ تا کی منطق صفر و یک، سیاه و سفید؟ جدا شما با همان امام جمعه ای که گفتید چه فرقی دارید؟ او هرزگی زنان را عامل زلزله دانست و شما تمام بلایای اجتماعی را حاصل از لودگی و هوسرانی تمام صد در صد مردان ایران! واقعا یکبار دیگر نوشته خود را مطالعه کنید. به دستنوشته اتان فکر کنید. واقعا ببینید شما بدتر عمل کردید یا روحانی کذا؟

خانم صدر،

اصلا از شما انتظار چنین چیزی نداشتم. این جمع بستن شما توهین به من بود. من فقط خدا را وکیلم میدانم و به حق همان وکیلم حتی یکبار دهان من به خزعبل و لودگی به بانوان گرامی باز نشده است. اینکه میگویم نشده است با فاکتور گیری و گرد کردن و دایره کردن و مستطیل کردن فرق دارد. بخداوندی خدا که حتی یکبار هم در طول عمر 23 ساله ام سراغ ندارم به دختری یا زنی حرف نامربوطی زده باشم. یا حتی چشم ناپاک به زن یا دختری بیاندازم. میبینید؟ من حتی از نوشتن و گفتن کلماتی که شما به راحتی در مقاله تان گنجانده اید شرم میکنم.

اینها به دلیل خودداری از رابطه با بانوان و امثالهم نیست. همه کسانی که به وبلاگ من سر میزنند میدانند که من دوستی های زیادی با دختران هم سن و سالم داشته و دارم. باز اشتباه نکنید. دوستی من با آن دختر هیچ فرقی با دوستی من با فلان دوستنم که پسر است ندارد. یک دوستی پاک و ساده و بی آلایش، بدونه تمامی خواسته های اضافه و غیر منطقی. دقیقا همان دوستی که در سن پنج سالگی ام با دختر همسایه داشتم. دقیقا همان. بدون اندکی تغییر.

خانم صدر،

مادرم گاهی میگوید فلانی که پسر خواهر خدا نیست! معصوم هم نیست! من هم نه بقول او از سلاله پیامبرانم و نه از سلک صالحان زمین! ادعایی هم ندارم. ولی یک چیز را خوب میدانم. وقتی من انسانی، یک انسان به تمام معنا، با تمامی خواصش و البته شامل جائز الخطا بودنش، هستم از خزئبل گویی به زنان نه که خودداری کنم که اصلا به ذهنم خطور نمیکند، قطعا هم سایرن هم هستند و قطعا کم هم نیستند.

خانم صدر،

من از شما انتظار دارم یکبار دیگر نوشته خودتان را بخوانید. نخوانید که عذر خواهی کنید. نخوانید که متنتان را عوض کنید. نخوانید که جوابیه بدهید... بخوانید که منشتان را عوض کنید.

__________ Information from ESET Smart Security, version of virus signature database 5040 (20100419) __________

The message was checked by ESET Smart Security.

http://www.eset.com

دروغ 13

2010-04-03T00:36:00.000+04:30

راستش هی خواستم یه دروغ 13 بگم سر کارتون بگذارم. هر چی فکر کردم عقلم به جایی قد نداد. آخه من به این راستگویی چه فکر به دروغ قد میده!

ولی چند تاش رو شنیدم. سه تاش رو میگم بهتون:
1. از فردا BBCفارسی رو میتونید با آنتن معمولی در ایران ببینید.
2. همه لینکهای بالاترین در امروز 13 فروردین - گرفتند. برید خودتون ببینید!
3. شولی داره دوماد میشه!( اینیکی خیلی ضایع بود، خداوکیلی کیه بیاد به این زن بده؟)

روزه، لپتاپ، تخت خواب!

2010-03-15T01:02:00.001+03:30

مدتها نبودم. بعد از مدتها میخوام بنویسم. مطلب زیاد بوده تو این مدت. منتها یه مشکل عمده وجود داره و اون اینه که من حال نوشتنشون رو نداشتم. اگه تو این مدت هم ننوشتم از تنبلی نبوده. البته از حال نوشتن نداشتن بوده!

امشب به قول محسن سازگارا گفتنی روی دو موضوع بحث میکنیم و البته یمقداری هم خزعبلات همیشگی هم در نهایت چاشنی میکنیم! یکی در مورد اندر فواید لپتاپ و دیگه هم در مورد تخت ساختن من.

اول دومی رو میگم چون مهمتره. یادش بخیر زمانی بود که تختی داشت پدر ساز به قد 170 که هیچ مدله با قد 178 من جور درنمیومد. یا سرم ازش میزد بیرون یا تهم!(منظور از ته همان قسمت انتهایی پا و به لسان فرنگیFoot میباشد!) که دیگه من اومده بودم وبه شیوه خودم درستش کرده بودم به اینصورت که یه میز تقریبا به ارتفاع تخت گذاشته بودم در منتها الیه بالاش! و یه پتو هم انداخته بودم طوری که قسمتی از میز و تخت رو همزمان پوشش میداد و وقتی بالش رو روی میز میگذاشتم میله بالای تخت تا خود صبح روی فقره اطلس از ستون فقراتم حکاکی نمیکرد! به این شیوه چند روزی گذران زندگی کردم. البته این روز کم هم از روزای خداوندی نداره!

برای اینقست باید اول یکمی پاورقی بیام. بابام میگه این چه کاریه که مردک میکنه توی ماه رمضون که ساعت کار رو کم میکنه؟ خب روزه هستی که باش. روزه میشی که از ساعت کارت کم بشه؟ نه جانم روزه که میگیری باید کاراری عادی روزانه ات رو هم انجام بدی.

حالا برگردیم سر قضیه خودمون. بعد از مدتها بیکاری یه آقایی یه سنگ و کلوخی چیزی خورده بود تو سرش که یه برش و یه بلوکر ازمون خواست. نمیدونم خاکش چی بوده. گویا از نوع مرغوبش بوده اینقدر به فکر ما افتاده! بلوکرش رو که آماده از قبل داشتیم و دادیم بهش. اما برسیم به برش. ایشون برشی میخواست که ما بهش میگیم برش بال دار یا پروانه ای. این دستگاه برش میتونه به طور همزمان چند بلوک رو برش کنه و طبعا سرعت برش بلوک به شکل بلوک سقفی و اینطور چیزا بالاتر میره و البته برای برش ورق کارایی لازم رو نداره. وارد جزئیات نشیم. از اونجایی که این آقا خیلی هول بودن خواستن یه هفته ای ما دستگاه رو بهشون تحویل بدیم! اونم دستگاهی که تازه میخواستیم دونه اولش رو بسازیم و تا اونموقع برشمون افقی بود و بالدار نساخته بودیم! لازمه اش چی بود؟ کار کردن بود از کله سحر تا موقعی که خورشید کوه میرفت! در واقع از بعد از سحری تا دقایقی قبل از افطار و مواردی بعد از افطار! یه بارش رو که اینقدر خسته بودم که رسیدم خونه افطار کرده نکرده رفتم گرفتم خوابیدم تا خود سحر. من با این شیوه نامه که برسم خونه کامپیوترم روشنه و نشستم و ولگردی تو نت و به عبارتی وبگردی، افتادم رو تخت و خر خر! دیگه تو خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل. یعنی بر عکس اون آقایی که قبلا ذکرش رفت ما توی ایام صیام کارمون رو دوبرابر کردیم تا چشش درآد!

حالا چرا اینا رو گفتم اصلا چه ربطی داره به تخت و لپتاپ؟ اتفاقا ربط داره اونم با چه شدتی! اوه. بیا و ببین! وقتی پروژه رو موفقیت آمیز تحویل دادیم، بابامون که دیده بودن دیگه جونمون داره از حلقمون میزنه بیرون بهم گفت برو یه تخت واسه خودت بساز و البته نقدا پول یه نت بوک رو هم گرفتم که در واقع هزینه هدیه معوقه! هدیه معافیت از خدمت بود!

حالا برسیم که این تخت به چه صورت ساخته شد. صبح رفتم کارگاه. رفتم پروفیلها رو بررسی کردم. دیدم که دو شاخه قوطی 20در30 و دوشاخه20 در 20 و مقداری هم قوطی 3 داریم. کافی بود! بعد اومدم به طراحی. همچین طراحیش کردم که نگو. که پسر عمه ام که اومد و طرحم رو دید گفت مگه میخوای واسه غول تخت بسازی با این ابعاد؟ در واقع به ابعاد 220طول در 90 عرض و 50 سانت ارتفاع. ارتفاع تاج بالا از کف 125. ارتفاع تاج پایین از کف 105. خلاصه هر طوری بود ساختمش با همون ابعاد. بعد موقع رنگش شد. اولش که رنگ گکرفته بودم عینهو خون بود رنگش. تخت رو که رنگ کردم مثل این بود که تخت سلاخیه! ولی خوب خوشبختانه بعد از خشک شدن آلبالویی خوشگلی شد.

اومدم خونه و قصه ها رو تعریف کردم که چی ساختم. که مامان یهو گر گرفت که لا شعور قبل از اینکه بری بسازی میرفتی تو خیابون تو خونه مردم نگاه میکردی ببینی چجوری میسازن. اینی که تو ساختی نه تشک براش گیر میاد نه روکش! برو یه 20 شانت از توش در بیار استاندارد بشه!

خلاصه فرداش که رفت سر کار دیدم هیچ جوره نمیشه ازش کم کرد. هم وقتش نبود و هم کلی دردسر داشت و هم اینکه هر جور کم میکردم درست نمیشد و زشت بود. گفتم باشه اشکال نداره. پتویی چیزی میندازم روی اون 20 سانتش که تشک نمیافته و بردمش خونه.

حالا بدبختی اصلی از خونه شروع شد. این سایزش جوری بود که به هزار مکافات با خواهرم بردمش تو هال و دیگه از اون نتونستم ببرمش جلوتر و برسونمش به اتاق خوابم! دیگه بابا اومد و دوباره با هزار مکافات و هزار بد بیراه شنیدن برشگردوندم تو حیاط. لازم به ذکر است که در مدت عبور و مرور از حد فاصل جاکفشی توی حال تا آخر راه‌پله‌های حیاط دستم زیر تاج بود و له شد تا گچا خراب نشه!

هیچی دیگه قرار شد فرداش فرز و دریل و پیچ و رنگ و مخلفات بیارم که تو خونه دو تا تاجش رو از دو طرفش جدا کنم و پیچیشون کنم تا بتونم تک تک ببرمشون تو اتاقم. و اینطوری شد که بالاخره شد و دو شبه که روش میخوابم. دیگه هر چی پاهام رو دراز میکنم به پایین تختم نمیرسه. تخت قبلیم رو تو حیاط گذاشتم. کسی میخواد بگه خیرات میکنمش! باشد که دعا گویمان باشد!

برسیم به لپ تاپ. لپاپ که نه. در واقع نت بوک(nEt book). نت بوک از لپتاپ کوچیکتر و جمع و جورتره و به همون نسبت ارزونتر. اما خوب چون کوچیکه دیگه دی ویدی رایتر و اینا رو جا نداره بذارن روش و باید جدا بخری. که اونم اشکالی نداره. در کل ارزش داره. خیلی بهتر از اینه که یه تلوزشون سی اینچ رو هی با خودت اینور و اونر ببریش! اما برسیم به فوایدش.

فایده اولش اینکه دیگه وقتی خواهرت به زور از پشت کامپیوتر همگاذنی توی هال بلند میشه میاد پشت سیستمت بشینه میتونی راحت بری کنار و جات رو بهش بدی و خودت کارت رو با نت بوک انجام بدی و کارات هم صد البته نمیمونه و بعدش لازم نیست بزنی تو سرت!

ویندوزت اریجیناله و هر بار که آپدیتش میکنی عذاب وجدان نمیگیری که داری دزدکی آپدیت میگیری. از طرفی این مایکروسافت ضد متن باز (Open source) هم هی این جنین چکش (genuine check)اش رو پتک نمیکنه تو سرت!

میزان کتابخوانی شما به شدت بالا میره. میتونی کتب الکترونیکی‌ات رو راحت بریزی روش بری با خیال راحت دو ساعت رو سنگ توالت بشینی و کار فرهنگی بکنی! البته سنگ توالت فرنگی. این زمینیهاش رو نمیشه. امتحان هم نکنید! خلاصه همه جا میشه خوند دیگه. رو تخت و به حال درازکی! تو حیاط و به حالت وایسیدنکی! روی مبل و به حالت نشستنکی! همه جوره باهاتون راه میاد. میتونید بگذارید روی میز عسلی کنارتون شب قبل از خواب و شروع کنید کتاب خوندن. خوابم که رفتید اگه ده دقیقه بهش دست نزنید خودش میره تو حالت هایبرنیت(hibernate). یعنی هر چیزی رو هر طوری که آخرین بار بوده سیو میکنه و خاموش میشه و دفعهبعد که روشنش میکنید از همونجا میاره.

وقتی داری خونه تکونی میکنی و کامپیوتر رومیزی(Desktop PC)ات رو مثل دل و جگر زلیخاش کردی میتونی اسپیکرت رو بهش وصل کنی و در حین کار از موزیک لذت ببری. تازه این موزیک کلی هم بهت انرژی میده.

حالا میخوام یکم خزعبل بگم:

1. یه کتاب رو دارم جدیداً میخونم به اسم طنز وبلاگی. یکی از دوستان توی وبلاگ طنز متفاوت که لینکش توی پیونهای وبلاگ هست معرفیش کرده و لینکش رو برای دانلود گذاشته. کتاب از نوشته های خانم شادی صدر هست که مجوز ارشاد نگرفته. ولی در کل کتاب خوبی هست. دانلودش کنید.

2. این کاریکاتور رو همین الان از خودم کشیدم:

3. اینم عکس تختمه:

4. پرینترم رو جوهر کردم. جوهرای رنگیش قاطی شدن همه چیز رو یکرنگ میزنه برام!

5. هنوز پول نتبوک رو ندادم. ولی میدونم به زودی از حلقومم بیرون کشیده خواهد شد!

6. چهار شنبه سوری در پیشه. کجا بریم آتیش بسوزونیم!

7. دیگه ساعت 12:30شده. برم که خسته ام.

8. خوش و خرم باشید و خدانگهدارتون باشه.

9. تا بعد...

اتاق تکونی!

2010-03-12T23:50:00.001+03:30

خونه تکونی اتاقم تموم شد. فقط حال نداشتم که:
پرده رو ببرم بشورمش*شیشه ها رو پاک کنم* کف رو طی بکشم* کمد لباسم رو بریزم بیرون و تمیز و مرتب کنم:دی
راستی تختم رو بردم تو.

تخت خواب

2010-03-10T18:50:00.001+03:30

تختی رو که ساخته بودم آوردم. بزرگه و از در تو نمیاد! فردا باید فرز و دریل و ما یتعلق به! رو بیارم تا بتونم به داخل اتاقم برسونمش!

از نوار ساحلی خزر تا پرچم آبی

2010-01-27T23:45:00.001+03:30

مطلب امروز من یک مطلب صد در صد انتقادی است. انتقاد از سیاستهای بی منطق دوستان ما در دولت. در گوشه و کنار صحبتهایی از بی مبالاتی مسئولان کشور در امور مملکتی میشنویم. بحث امروز ما به موجودیت ایران برمیگردد. موجودیتی که وامدار تمدن مدون 2500 ساله است. تمدنی که به همت دلیرمردان ایرانی، از جسارت مردان ماد، تا شهیدان جنگ هشت ساله، پا برجا مانده است. تیتروار میگویم:

1. تاریخ اتمام قراردادهای گلستان و ترکمانچای چند سالی است به پایان رسیده و بر اساس مفاد این قرار داد قفقاز و آسیای مرکزی باید به ایران باز میگشت. ولی صدای هیچکس در نیامد.

2. آقای رئیس جمهور زیر سایه پرچم خلیج عربی نشت و با امرای شیخ نشین خوش و بش کرد.

3. ایران میزبانی جام ملتهای اسلامی را با شرط عدم درج نام خلیج فارس بر روی مدالهای آن دوره از مسابقات گرفت که چندی پیش و سر آماده نبودن امکانات در قبال مبلغ دریافتی بیش از حد آن را از دست داد و نهایتا قضیه را به مدالها ربط دادند.

4. کار بجایی رسید که اعراب حاشیه نشین خلیج فارس مذاکراتشان را در باب جزایر سگانه ایرانی، تنب کوچک و بزرگ و ابوموسی، رو به پیشرفت خوندند.

5. ولادیمیر پوتین شرکت در اجلاس سران حاشیه دریای خزر را در طهران در قبال حق 40 درصدی ایران در دریای خزر پذیرفت. به گونه ای که امروزه ایران فقط صاحب نوار ساحلی است و به ماهیگیران ایرانی که بیش از 5 کیلومتر از سواحل ایران دور شوند توسط گشتهای روسی تذکر داده میشود.

6. حوضه مشترک گازی پارس جنوبی به سرعت در حال تخلیه توسط سایرین است و از ایران خبری نیست.

7. 51% از یکی از فازهای پارس جنوبی به یک شرکت چینی واگذار شده است. این بدین معنی است که شرکت چینی در این منطقه میتواند پرچمش را به احتزاز در آورد و هیچ کس حق صحبت ندارد.

8. چندی پیش گروهی از عراق به چاه نفتی متعلق به ایران و در نزدیکی مرز حمله کردند و آن را به اشغال خود درآوردند. البته هیچ کس چیزی نگفت.

9. و امروز پرچم سه رنگ ایران به رنگهای آبی سفید قرمز بدل شد.

10. .......

11. فردا چه خواهد شد؟

حریم خصوصی

2010-01-08T00:14:00.002+03:30

سلام به همگی.

اول اجازه بدید یخورده خبر مخابره کنم:

1. توی کمیسیون اول پزشکیم معاف دائم شدم. باید نامه دادگاه رو ببرم که جریمه غیبتم رو پرداختم تا تاریخ کمیسیون دوم رو بهم بدن و انشاالله معاف بشم.

2. ممنون از فینیکس بابت اس ام اس هاش. فقط یه نکته برای دوستان. اگر اس ام اسی به کسی نمیدم دلیلش این نیست که برای کسی اهمیتی قائل نیستم یا چیز دیگه. فقط اهل اس ام اس بازی نیستم. تازه قبض موبایلم رو هم اینبار مجبور شدم خودم بدم. زیاد شده بود. نمیخوام تکرار بشه:دی

3. ممنون از ماری برای دعوت من به صفحه شناسه خودش توی فیسبوک. خوشحالم که هر روز دارم با بچه های بیشتری از وبلاگیا آشنا میشم. همتون رو دوست دارم.

4. در هفته گذشته 9 نفر از بهاییان رو در طهران به اتهام حضور در تظاهرات یا بقولی حرمت شکنی عاشورا دستگیر کرده اند. تا اینجا رو منکر نمیشم. چون خبر ندارم. شاید بوده باشه. ولی یه نکته رو قطعا میدونم و اون هم اتهام جدیدی که به یاران ایران( هفت رهبر بهاییان ایران، ساکن بند 209 اوین وابسطه با اطلاعات!) وارده شده. و اون اینکه چند روز پیش توی یکی از سایتهای خبری اینطور خوندم که بهشون اتهام زدندن که هفت نفر یاران ایران افرادشون! رو از شهرستانهای مختلف برای شرکت در حرمت شکنی عاشورا به طهران فرا خوانده اند!!!! جالبیش اینجاست که من نمیدونم این افراد چطور از مخوفترین بند اوین تونستن با بیرون تماس بگیرن! مگین این بهایی ها با اسرائیل در ارتباطن. همیناس دیگه!!!!!

راستی، نامردا چرا منو خبر نکردین برم؟:دی

5. احتفال جوانان، سالروز جشن جوانان بهایی ایران، که 16 دی هست و قرار بود امروز برگزار بشه و البته قرار بود خودم هم ناظم جلسه باشم تا جریانات نونوایی سال پیش تکرار نشه!، به علت دستگیری همین عزیزان، 9 نفر مسجونین جدید، و به منظور نشون دادن حسن نیتمون به دولت و مردم تعطیل شد. فکر کنم دیگه رفت تا جشن 5 فروردین، روز بین المللی جوانان بهایی، که احتفالمون رو تشکیل بدیم. فقط حیف هزینه هایی که شد و مخصوصا هزینه مسابقه که کلی هم براش زحمت کشیدم. اشکالی نداره. میمونه برای بعد.

و به این ترتیب اولین تجربه نظامتم رفت گل میخ! بقول دوستی، بیچاره اونایی که قرار بوده من ناظمشون باشم. فکر کنم یکی از دلایل تعطیلی سراسری جشن جوانان هم همین بوده!!!

6. یه خبر داغ؛ ابطحی هم فرند فید باز حرفه ایه و ما خبر نداشتیم! زیر هر فیدش چهار صد تا کامنت گذاشتن. بیچاره حالام که اوین ولش کرده ملت ولش نمیکنن که اینا چی و اونا کجا. یتعداد دوستان عزیز معلوم الحال هم افاضاتی میفرمایند البته!

خیلی ها ازش میپرسن سید خودتی؟ بازجو نباشی ناقلا

و جواب میگیرن: دستمو از لای در نشون بدم!!!

سید شیرینیه. فارغ از عقاید سیاسیش، که من هیچ ارتباطی با سیاست نداشته و ندارم و شدیدا تکذیب میکنم، دوستش دارم.

7. از پس فردا اسکناس شعار نویسی شده موقوف، نداریم دیگه.

8. فیلمای جدید داره حال میده. البته قابل توجه دوستان رو هاردمه:دی

9. چه حسی بهتون دست میده وقتی مجبور باشین روز تعطیل و مخصوا اگه جمعه باشه از هفت صبح تا پنج بعد از ظهر برید سر کار؟ من دقیقا همون حس رو دارم!

10. یادتون نره. خیزش خون رو. بهش سر بزنید. حتما. قطعا. لینکش رو توی پیوندهای وبلاگ گذاشتم.

خوب. اخبار تموم شد. یا شایدم من فکر میکنم تموم شد. بریم سر کار خودمون. که همانا یه برگی از زندگی منه. حریم خصوصی.

اول اجازه بدی یه تعریف مختصری از این واژه داشته باشم:

حریم خصوصی مجموعه وسایل و اماکنی است که تنها مربوط به شماست و کسی حق استفاده از آنها را بدون اجازه شما ندارد.

مثال:

1. میخوام یه مطلب رو روی کاغذ بنویسم. وسایل لازم: کاغذ، قلم، پاککن.

کاغذام رو از مامان باید پس بگیرم.

قلمم رو از خواهرم.

پک کنم رو از پدر گرامی.

البته امکان هر نوع جابجایی موجود میباشد!

2. کاغذ نویسی رو بیخیال. تایپ میکنم. خواهر عزیز لطف کن بلند شو از پپشت سیستمم کار دارم. بیخود!

3. ظهر خسته از سر کار میام خونه. میخوام لباس عوض کنم. میرم تو اتاقم. خواهرم پشت سیستمه.

بیا برو بیرون کار دارم.

عجب توی اتاق خودمون هم نباید باشیم!

4. به همه اعضای خانواده تونستم یاد بدم وقتی در اتاقم بسته هست، لطفا در بزنید. غیر از بابام.

آخه در یعنی مکان خصوصی که شاید من توش لخت مادر زاد خوابیده باشم. در بزنید. اگر اجازه دادم تشریف بیارید داخل!

5. توی اتاق خواهرم. این جوهر پرینتر چرا تموم شده؟ تازه که شارژش کردم.

نگاهی به در و دیوار اتاق میکنم.

متوجه شدم. لازم نیست بگی!

6. شیخنا، فلانی بهت پی ام داد که فردا فلان جا باش. بهش گفتم باشه.

ممنون که برام تصمیم گرفتی!

7. شیخنا فردا میریم سر کار.

فردا که جمعه هست؟ خوب باشه. فلانی نمیاد. کار هم زیاده.

باید الآن 12 نصف شب بگید که فردا باید برم سر کار؟!؟ کلی کار واسه خودم ردیف کرده بودم.

30 تومن پول بیزبون(منظور هزینه اینترنت) رو بگذار بعدا خرجش کن!

اصولا دیگه نباید حرف بزنم!

تعریف حریم خصوصی رو اصلاح میکنم:

حریم خصوصی مجموعه وسایل و اماکنی است که مربوط به شماست و دیگران بدون اطلاع شما وارد آن میشوند و از آن استفاده میکنند و تنها ارتباط این وسایل و اماکن با شما همان مرتبط بودن است!

داستان زنانگی ما

2009-12-20T16:36:00.001+03:30

دوستان عزیز، 
مدتی است عکس پروفایل من در فیسبوک، یاهو و اسکایپ بصورت محجبه تغییر کرده است. عکسی که باعث شده برخی من را دیوانه و احمق خطاب کنند و برخی این عمل من را به عملی سیاسی و در حمایت از مجید توکلی تعبیر کنند. اما در واقع من نه دیوانه و احمق هستم و نه کاری با سیاستهای سراسر دروغ و ریای بشری داشته و دارم. 
پس از دستگیری مجید توکلی، دانشجوی کشتی سازی دانشگاه امیرکبیر، شایع شد که او در زمان فرار در هیبت زنانه دستگیر شده است و عده کثیری از آقایان به حمایت از او حجاب به سر کشیدند. پس از آن ایده دفاع از حقوق زنان و در راس آن مشکل حجاب اجباری بانوان مطرح شد. از آن زمان من هم به خیل عظیم مردان محجبه پیوستم. 
شاید حمایت از حقوق زنان و امثالهم را برخی به سیاسی گری تعبیر کنند. عقیده آنها برای خودشان محترم و ارزشمند است. ولی من خطوط قرمز سیاست را خودم برای خودم تعیین میکنم. و این تنها یک تلاش برای احقاق حق است. نه چیزی بیشتر و نه چیزی کمتر. 
در واقع این اقدام من نه در حمایت از شخص مجید توکلی، بلکه در نکوهش این عمل و همینطور دفاع از حقوق زنان صورت گرفته است.عمل من در نکوهش رفتار مرد سالارانه و ضد زن است. رفتاری که باعث میشود زن را به شهروند درجه دو بودن تنزل درجه بدهد. رفتاری که باعث میشود به زن به عنوان یک کارخانه بچه سازی نگاه شود و لاغیر. شاید طرز بیان من در مورد اخیر چندان سزاوار خوانندگان محترم و متمدن این کوتاه نوشته نباشد. ولی قبح این طرز فکر به مراتب پلید تر از نوع بیان من است. رفتار حجاب گذاشتن برای مردان و آراستن آنها به شکل و صورت زنانه، برای القای ضعف به آنان و همچنین خرد کردن شخصیت آنان در جامعه، تنها نمود یک جامعه مرد سالار و زن ستیز است. نشان از جامعه ای است که زن را موجودی ضریف و شکننده، و گاهی حتی کوته فکر و لن یتعقل میپندارد. حقیقتا این دیدگاه و طرز فکر که مردی را در پوشش و صورت زنانه، زن نما و ضعیف النفس و نامرد بداند و در عوض زنی را با رفتار و کردار مردانه شیر زن و قوی الاراده بداند، مرا میازارد. 
از طرف دیگر باز صحبت از بحث حجاب اجباری به میان میاید. توجه کنید بحث در مورد حذف حجاب نیست. بحث در مورد اجبار است. در مورد حجاب دو دیدگاه عمده و متضاد وجود دارد. در منظر گروه اول حجاب صدفی است که گوهر جان زن را محفوظ و مصون میدارد و در دیدگاه گروه دوم حجاب به منزله صدفی است که سد راه ظهور و بروز گوهر وجودی زن شده است. با وجود اینکه صحبت در راستای این دو دیدگاه خود سخنی دیگر است، باز متذکر میشوم که هدف من فقط طرح دو دیدگاه موجود بود و نه چیز دیگر. از نظر من و شاید خیل عظیمی از افراد، باید به فرد اجازه داد تا خود نوع پوشش خود را انتخاب کند. فردی که در نظر او حجاب سدی محکم در بین او شیطان است قاعدتا پوشش حجاب را انتخاب خواهد کرد. اما کسی که حجاب را سدی در برابر خودش، و یا اسارت زنانگی اش و زن بودنش، میداند؛ خرق حجاب میکند و در جامعه، بدون هیچ عذر و بهانه، متحرک میشود. باید به هر دو مرام و عقیده احترام گذاشت و هر دو را محترم شمرد. همه ما آیه « لا اکراه فی الدین» را در قرآن مجید مطالعه کرده ایم و به معنای آن کاملا واقفیم. وقتی در مورد دین اجبار و ابرامی نیست، پس چه جای بحث در مورد فرعی از فروع دینی خاص؟ 
پس من ترجیح میدهم از اقلیت مظلوم باشم تا اکثریت ظالم. و از انتشار نامم و عکسم تحت عنوان فردی مدافع حقوق زنان نیز واهمه ندارم.اما باز بجاست عنوان کنم که من از این رفتارم هیچ دیدگاه سیاسی خاصی را دنبال نمیکنم. در نهایت به نامه ای که شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل، در حمایت از این حرکت منتشر کرده است توجه کنید: 

برای مردانی که زن بودن را ننگ نمیدانند...

 
پسران عزیزم، فرزندان دلبندم که چادر مادر و روسری خواهرتان را ننگ ندانسته و با افتخار آن را سر کردید. نمیدانم دوست دربندتان - مجید توکلی - با چه لباس و هیاتی دستگیر شد، آن قدر از خبرگزاریهای مربوط به دولت جمهوری اسلامی ایران ، دروغ شنیدهام که هیچ سخن و حدیث آنان را باور نکنم. مهم نیست که با لباس زنانه دستگیر شده باشد یا مردانه، مهم آنست که بر خلاف قانون دستگیر شد و هنگام بازداشت به جرم سخنانی که گفته بود، او را چنان مضروب کردند که تا مدتها تبدیل به کابوس جوانان شود، اما نمیدانستند که شما رویا دارید نه کابوس - شما از ستمگر نمیهراسید بل باعث هراس هر ستمگر هستید. 
فرزندانم، شما با حرکت نمادین خود نه تنها از دوست دربندتان، بلکه از "زن" بودن دفاع کردید. شما با این حرکت نمادین نشان دادید که مخالف قوانین تبعیض آمیز هستید. مخالف قانونی هستید که زن را نه یک انسان بل نیمی از انسان به حساب میآورد و به همین دلیل شهادت دو زن در دادگاه معادل با شهادت یک مرد است. 
شما جوانان فریاد زدید که به مادرانتان احترام میگذارید و حقوق انسانی خواهرانتان را پاس میدارید. شما واژه "فمینیسم" را یک بار دیگر برای بازجویان بازداشتگاهها معنی کردید. بسیاری از دخترانم در بی دادگاهها به جرم "فمینیست" بودن به زندان افتادند، سالها روزی نامههای دولتی مرا به علت "فمینیست" بودن مورد انواع تهمت و افترا قرار دادند و حل آنکه فمينیست از منظر من، شما و دخترانم به معنای ،"زن بودن" و افتخار به زن بودن است و بس - ما از خلقت خداوندی ننگ نداریم که ما را زن آفرید - ننگ بر کسانی که زن را ناقص الخلقه و ناقص العقل میدانند. و به صرف مرد بودن، خود را از مادرانشان برترمی پندارند. ننگ بر آنانی که بر دامان مادر بزرگ شدند، از شیره جان او تغذیه کردند و وقتی به مسند و مقامی رسیدند وقیحانه برای خود چون مرد بودند حقوقی دو برابر مادر مقرر کردند و بی شرمانه در قانون نوشتند: "اگر مردی زنی را ولو عمداً به قتل برساند، خانواده زنی که به قتل رسیده، برای قصاص قاتل باید قبلا نیمی از دیه قاتل را به او بپردازد". 
آنان با تصویب چنین قانونی برای مردی که زنی را به قتل برساند در حقیقت پاداشی نیز در نظر گرفته اند، زیرا در نزد آنها زن بودن گناه کمی نیست و نیاز جامعه به زنان فقط آن است که "نشینند و زایند شیران نر" و به همین دلیل است که سهمیه جنسیتی در دانشگاهها برقرار کردند تا سدی برای ورود خواهرانتان به دانشگاهها ایجاد کنند. سعی کردند صدای مساوات طلبی زنان را به جرم "اقدام علیه امنیت ملی" خاموش سازند، به مأمورین خود دستور بازداشت، تهدید ، ضرب و شتم زنانی را که خواهان حقوق برابر بودند، دادند. 
پسران عزیزم، چون در تارخ دیرینه این مملکت همواره حق زنان را ربوده و از سهم آنان کاسته بودند، بنابراین به تلافی گذشتهها میخواهم شما را از "جنبش دانشجویی" بربایم و با افتخار بگویم شما متعلق به جنبش تساوی طلبانه زنان ایران هستید. ما این حرکت نمادین را با افتخار در تاریخ جنبش خود ثبت خواهیم کرد.

خیزش وبلاگ نویسان برای اهدای خون

2009-12-15T22:09:00.000+03:30

در پست قبل صحبت از ایده ای برای خیزش و جنبش کرده بودم. سر بزنید. خوشحال خواهم شد. اگر بپیوندید.

به این آدرس مراجعه کنید:
http://khizesh-khoon.blogspot.com/

مجموعه خاطرات اخیر

2009-12-04T17:30:00.000+03:30

1. ریش
یه آقای افغانی هستند که تشریف میارند و ضایعات آهن و فلزات رنگین رو میخرند. چند وقتی هست که ریش جا گذاشتم. بصورت خیلی خوشگل! وقتی ریش من رو دید:
خیلی خوب شده ریش گذاشتی. ایرانیها کل میکنند(میتراشند). روایت است که مردی یهودی زیر درختی در مسیری نشسته بود که حضرت محمد عبور میکرد. حضرت محمد سلام کردند و گذشتند. مرد جهود با خود فکر کرد که چرا محمد به من سلام کرد. نفهمید. آینه برداشت و صورتش را نگاه کرد. یک تار ریش داشت که نتراشیده بود. کندش و باز نشست. حضرت محمد در مسیر بازگشت بود و سلام نکرد. مرد جهود پرسید چرا وقتی رفتی سلام کردی و الآن نکردی؟ فرمود: من به ملائکی که از ریش تو بالا و پایین میرفتند سلام کردم. نه به تو. الآن ابلیس در صورت تو نشسته است. من به ابلیس یلام نمیکنم!
نتیجه میگیرم که سرم را ناگهانی تکان ندهم. تا فرشتگان سقوط نکنند!!!
2. جگر
حدودای شش بعد از ظهر بود که گوشیم زنگ خورد. تا برداشتم قطع کرد. چندین بار تکرار شد. بهش تماس گرفتم. یه دختر خانم بود:
من(دختره): سلام. از گوشی شما چند باری با من تماس گرفته شده. بفرمایید(ا. جدی میگی. خوب حتما کار داشتم که زنگ زدم)شما؟(نشناختی؟) نه متاسفانه. معرفی کنید لطفا.(ا. یعنی واقعا نشناختی؟)خانم معرفی کنید. نه نشناختم.(حدس بزن)میبخشید. قطع میکنم. هر وقت خواستید معرفی کنید تماس بگیرید. مزاحم هم نشید.
بله القصه چند بار دیگه هم زنگ زد و قطع کرد. شماره اش رو دادم بابام تماس بیگره ببینه کیه. بابا هم که قربونش برم زنگ زد. تا صداش رو فهمید قطع کرد و گفت که خانومه!!! تا اینکه دختره دوباره تماس گرفت که پسر خوب من خط اعتباری دارم. بهم زنگ بزن. تا بگم کی هستم و قطع کرد:
الو. بفرمایید. معرفی کنید(مهسا هستم. و نه تو من رو میشناسی و نه من تو رو میشناسم. فقط همینقدر میدونم که تو یزدی هستی.) پس شماره من رو از کجا گرفتید؟ برای چی اصلا به من زنگ زدید؟( شماره تو رو شانسی گرفتم.)شانسی گرفتید؟!؟!مگه میشه شماره رو هم شانسی گرفت؟ شما شانسی از یه نفر شماره من رو گرفتید؟!؟!؟!؟(شانسی شماره گیری کردم) بسیار خوب. اونوقت چیکار میتونم بکنم براتون؟( خیلی کارا. میخوام باهات دوست بشم. تو جگر منی. منم جگر تو ام. اگه بخوای همدیگه رو میبینیم. با هم میریم بیرون. خیلی کارا میشه کرد)میبخشید خانم. ولی من تا الآن از این کلمه استفاده نکردم و بعدا هم نخواهم کرد. در مورد این شیوه دوستی هم اصلا موافق نیستم. راه درستی نیست. روش درستی نیست.( چرا که نه؟ جواب میده) نه نمیده. من با توجه به چه شناختی با شما دوست بشم؟( خوب آشنا میشیم. همدیگه رو میبینیم.) من نمیتونم.( اصلا تو فعلا چیزی نگو. فکر کن بعد بگو) من وقتی جوابم معلومه چه فکری بکنم؟( نه الآن جواب نده، فکر کن)بسیار خوب. تا فردا ساعت شش اگر تماس گرفتم که با هم دوست خواهیم بود. اگر نه شما بیزحمت دیگه با من تماس نمیگیرید. (فقط بدون من تا الآن واسه هیچ پسری اینقدر منت کشی نکردم.)بسیار خوب
البته در مورد آخرش حق داشت. من خیلیش رو سانسور کردم. وگرنه کم رو مخم کار نکرد تا تونست مجابم کنه که روش فکر کنم. از اول جوابم مشخص بود که نه هست. شب موقع خواب رفتم تو فکرش. دیدم که اگر من بهش جواب ندم حتما یه نفر پیدا میشه که جواب بده. اگه اون نفر یمقداری هرز بره، مهسا پتانسیلش رو داره! بهتره خودم بهش جواب بدم و کنترل این دوستی رو هم خودم به دست بگیرم. میتونم مراقب هردومون باشم. خلاصه با همین فکر خوابیدم. صبح توی محل کار به فکرم رسید که با مادرم جریان رو در میون بگذارم. توی خونه کشیدمش توی اتاقم و نشستیم حرف زدن. و گفت چطور میخوای مطمئن باشی که وقتی با تو هست با کس دیگه نیست. وقتی گفته واسه هیچ پسری اینقدر منت کشی نکردم گفته که چجور آدمی بوده و هست. و اینجور چیزا که من جوابی نداشتم. در نهایت قرار شد که باهاش تماس بگیرم و بگم که تنها به شرطی میتونم باهاش باشم که:
1. مادرم باید ببینتش.
2. یک هفته آزمایشی باهاش دوست خواهم بود. و تمام این مدت زیر نظر میگیرمش. اگر قدمی رو خطا برداشت. از نظرم دور نمیمونه. و آخر هفته بهش جوای قطعی میدم.
تماس گرفتم و اینها رو گفتم. و گفتم پشت تلفن من خیلی راحت نباشه موقع حرف زدن. چرا؟ چون خطم کنترله و توضیح دادم که چرا خطم کنترله و چطور یه خط کنترل میشه و چطور هست که در هر صورت خط یک نفر وقتی کنترل باشه وقتی خط دیگه هم بگیره باز کنترله. و اینطوری هم یکم ترسوندمش. البته بهش هیچ دروغی نگفتم. هر چی گفت. گفتم که فعلا مشخص نیست. بعدا معلوم میشه. بهم گفت که شرایطط خیلی سخته. باید فکر کنم. و بهت جواب میدم. بعدا اس ام اس زد که نمیتونه با شرایطم کنار بیاد.

پینوشت: نمیدونم چرا تازگیها تلفنها و ایمیلهای مشکوکی بهم میشه. شاید دوستان «سازمان اطلاعات و امنیت ملت ایران» میخوان ازم آتو بگیرن و من دستشون نمیدم!!!!
3. پرینتر
به سلامتی چند وقتی هست که یه چهار کاره رنگی اچ پی گرفتم. از روز اول ورودش تا زمانی که جوهر مشکیش به کتر از یک چهارم رسید و جوهر نگیش نصف شد کمتر از دو روز بود! و اینهمه بخاطر پرینتها و کپیهایی بود که پدر محترم لازم داشت! در همین مدت پرینتر مذکور تقاضا کرد تا به اینترنت متصل بشه و برای درایورش آپدیت بگیره. الهی انگشتانم قلم شود که دیگر اجازه ندهم. اجازه دادن همان و قهوه ای شدن کلیه روحیاتم به صورت همزمان همان! لطف کردند و بروز شدند. فقط یه نکته اینکه بعد از بروز شدن دیگه هیچ چی درست کار نمیکرد. پرینت رنگی میگرفتی. سیاه سفید میزد و برعکس. سایز ها رو اشتباه میکرد. نمیشد سایز کاغذ تعریف کرد و کلی مسائل دیگه. که مجبور شدم کلا پاکشون کنم و همون درایور قبلی رو نصب کنم. البته هنوز هم گاهی میشه که لطف میکنن و پرینت نمیگیرن. و وقتی کامپیوتر رو ریست میکنی همه رو با هم میگیرن!
شرط میبندم نصف این مسائل، بلکه در مواردی 95درصد مشکلات کامپیوترم مربوط به این سیستم عامل مزخرف ویستا 64 بیت هست. که خیره سرم 500 مگ اجازه آپدیت به سرویس پک دو بهش دادم و از اون زمان دیگه جنین هم نیست!
4. بسمه تعالی
در ادامه مورد شماره سه، چند روز پیش بابا یه متنی رو خواست تایپ و پرینت کنم. از اونجایی که با بابا همیشه سر درشت نوشتن اون و ریز نوشتن خودم مشکل دارم. برای اینکه دعوامون نشه درشتش کردم. مخصوصا بسمه تعالی اول صفحه رو. و پرینت کردم و دادم به بابا. روز بعد. ظهر که اومد خونه همون نامه رو دیدن با این تفاوت که بسمه تعالی تبدیل به به نام خدا شده و به صورت ریز و همسایز بقیه نگارش شده. وقتی دلیلش رو پرسیدم جواب گرفتم که بسمه تعالی به این درشتی فقط به درد روی سنگ قبر میخوره.
پینوشت: کلمه ای که معمولا روی سنگ قبر نوشته میشه، هوالباقی هست. من که تا الآن سنگ قبری ندیدم که روش بسمه تعالی حک شده باشه!
5. فاینال دستینیشن چهار
جاتون خالی جمعه پیش گوسفند کشته بودیم واسه مصرف خودمون و ضهر هم میخواستیم دل و جگرش رو میل کنیم. دستور شد که شیخنای بیچاره و قلک زده. نون رو تهیه کنه. لاجرم به نانوایی رفتم. در همی زمان شولی تماس گرفت و تقاضای ملاقات کرد. بهش گفتم ربع ساعت دیگه خونه ام. بیاد. القصه تشریف فرما شدند و بسی مشعوف شدیم که کارت عروسی میرزای عزیز رو دریافت کردیم. تالار پذیرایی فلان. دوشنبه. مخصوص یک نفر.
ظهر دوشنبه ساعت 12.5 با مشتی تماس گرفتم که کادو رو چکار کنیم. و بهش پیشنهاد دادم که به میرزا زنگ بزنه و بگه در حد 40000تومن چی لازم داره براش بگیریم؟ که فرمودند شما فعلا فکرش نکن. یکاری میکنیم. تا اینکه ساعت 5 دوباره باهاش تماس گرفتم که کی میریم و این صحبتا. که گفت من و شولی تصمیم گرفتیم که نریم. رومون نمیشه. من بیچاره هم که دیدم تنهایی هم که خیلی ضایع هست برم، قید حمام و چیزهای دیگه رو زدم و رفتم بیرون ویدو کلوپ یکی از دوستان واقع در صفائیه. توی ویدئو کلوپ چند تا فیلم جدید انتخاب کردم. هری پاتر و فاینال دستینیشن چهار و چند تای دیگه. که وقتی داشتن رایت میشدن مشتی تماس گرفت که بیا بریم. الهی خدا به اموراتش رسیدگی کنه که هیچ کارش رو برنامه نیست! هیچی دیگه. رایت شده و نشده چند تایی رو برداشتم و با سرعت شکاری بمب افکن یورو فایتر و یا احیانا تایفون! خودم رو به تالار رسوندم. با علی تماس گرفتم که ایشون فرمودند که بمون. ما هنوز تو راهیم. سوار ماشین شدم و موندم. به فکرم رسید که الآن نه لباس درستی دارم و نه صورتم مرتب هست و از همه مهتر کارت ندارم! دوباره یه راند دیگه هم کورس گذاشتم تا خونه و در عرض ربع ساعت کت شلوار و کراوات پوشیده و با صورت تراشیده و زخمی شده در اثر سرعت زیاد! و کفشهای تازه واکس خورده و البته با کارت عروسی در جیب راهی محل مقرر شدم.
دیدم که بله مشتی و شولی هم رسیدند و یک گل خوشگل هم کنارشونه.

پینوشتها:
چرا نشده که من عروسی برم و واسه زیر صد نفر کراوات ببندم؟!؟!؟ یکی از آقایونی که اونجا ازم خواست براش کراوات بزنم، احیانا نفر قبلی مامور اعدام بوده. چون طرز بستنش فقط به درد حلق آویز کردن میخورد!!!
فاینال دستینیشنی که گرفتم پرده ای بود. مجبور شدم سیصد مگ دانلودش کنم.
آقای شولی. بیزحمت دقت کنید که رو هاردمه!
6. جنبش
دیدم همه جا صحبت از جنبش و حرکت و این صحبتا هست. از جنبش سبز و ما هستیم و شما نیستید! و غیره و ذلک بگیرید تا جنبش کمیته آزادی بخش فلسطین و قبرس و گواتمالا! منم هوس کردم یه جنبش رو طراحی کنم و کمی هم کیف کنم که از سران یک جنبشم!!!! جنبشی که من میخوام راه بندازم یه جنبش اجتماعی هست. یعنی سیاسی نیست. قابل توجه دوستان وزارت اطلاعات البته! جنبش اهدای خون. جنبشی که در تاریخ مشخصی با هم جمع میشیم و به پایگاه خونگیری میریم و خون اهدا میکنیم. مردان تا چهار بار در سال و خانمها هم تا دوبار در سال میتونند که خون بدن. این فرصت خوبیه برای همه ما تا باز هم با خونمون جونی رو نجات بدیم. به نظر من خونی که زمانی لازم بود به زمین بریزه، الآن لازمه وارد بدن یک نیازمند به خون بشه. و هیچ فرقی هم با مثال قبل نداره. در آینده یک صفحه و یک بنر برای اینکار طراحی میکنم. اخبار بعدی رو بعدا بهتون میگم.

کارتینگ

2009-11-16T01:11:00.003+03:30

دوستان عزیز سلام

روزها از پی هم گذشت تا باز به امروز برسیم. روزی که شیخنا دست از کاهلی شست و نوشت آنچه در مخیله اش جاری و ساری بود. در بدایت کار اندکی اخبار دست اول و دست آخر:

1. اول از همه برسیم به خبر جنجالی ماه. بگم که این ماه ایهام داره. اول از همه ماه که به معنی همون یکس از سه ماه فصل هست و معنایی که من میخوام بش برسید ماه آسمونهاست. یادتون هست گفتم که ناسا دو تا راکت به سمت ماه شلیک کرده؟ خوب. گویا تیر ناسا به سنگ خورده. اما بنظر میرسه این به سنگ خوردن خود گنجشک داستان سنگ و گنجشک مجانی ماست. یعنی وقتی راکتها به ماه برخورد کردن قاعدتا منفجرش کردن. و چی پیدا شده؟ آب. بله دوستان آب پیدا شده. این باعث شده که ناسا به فکر ساختن پایگاه دائمی فضایی توی ماه بیافته.

البته پیش از این توی مریخ هم آب کشف شده بود. این خبر ها شاید به این معنی باشه که وقتی تو جهنم هم که فقط دو چیز پیدا میشه و یکیش آب هست!، پس دیگه دنبالش نگردیم. چون همه جا هست!!!

2. اینیکی هم باز در مورد ناساست. مجله تایم بهترین اختراع سال 2009 رو معرفی کرد و اون چیزی نیست جز راکت 111متری ناسا که قراره در آینده نه چندان دور شاتلها رو بازنشسته کنه. این راکت از هر نظر بهتر هست. امنیتی بیش از 10 برابر شاتلها داره و فاصله بیشتری رو هم میتونه طی کنه. بطوری که گفته میشه میتونه ما رو به مریخ برسونه. پرتاب آزمایشی این راکت چند روز پیش انجام شد و اولین مسافرانش در سال 2015 اون رو امتحان خواهند کرد. در ضمن خرج سالیانه اش هم زیاد گرون نیست. سالانه سه ملیارد دلار. یعنی با اون تریلی ثروتی که به ترکیه پیشکش کردیم میشه تا شش سال خرج این غول بیشاخ و دم رو داد!!!

3. بریم سراغ بزرگترین واقعه ماه ما ایرانی ها. واقعه ای که از 2500 سال پیش منتظرش بودیم. بالاخره دو تن از دوستان ایتالیایی ما غائله ارتش افسانه ای کمبوجیه رو به ختمش نزدیک کردند. در تاریخ اینطور اومده که معبد آمون در شهر سیوا ی مصر از پرداخت باج و خراج به کمبوجیه دوم فرزند کورش بزرگ سر باز میزنه. کمبوجیه هم 50000 سرباز رو برای سرکوب این دوستان عزیزمون میفرسته. که در طوفان شنی در فاصله بسیار اندکی از سیوا گرفتار میشند و زیر خروارها شن مدفون میشوند تا اینکه امروز پیدا بشن و حقایقی رو به ما و همه بگن. در رابطه با قدرت ایران در عصر هخامنشی اینطور بگم که ارتشهای بزرگ هخامنشی زبانزد خاص و عام بود. بطوریکه خشایارشا 120000 سرباز رو به نبرد یونان میفرسته که در نهایت در تروپیل مغلوب میشند. ولی نکته اینکه فقط به هزینه تدارکات این افراد فکر کنید؟ برای اطلاعتون بگم که آمریکا پس از سالها اشغال عراق الآن 150000 سرباز در این کشور داره و سر همین تعداد و بعد از اینهمه سال که باعث میشه مقدار زیادی از مایحتاجشون از همونجا تامین بشه، هنوز سر هزینه های هنگفت جنگ با مجلس این کشور دعوا داره!

دو خبر ورزشی هم بگم و برسیم به قصه خودمون. سیاسیها و اجتماعی هاش بمونه واسه بعد از قصه خودم:

4. اولین خبر من این هست که توی بازی ایران با ایسلند در آزادی 100000 نفری چیزی کمتر از 1000 نفر تماشاچی به ورزشگاه رفتند که در نوع خودش خیلی جالب بود!

5. و دیگه اینکه در بازی اردن هم بازی اروپایی نکونام ما رو از شکستی مفتضحانه نجات داد!

برسیم به قصه خودمون. نمیدونم چه قصه ای رو بگم. داستان معافیتم رو بگم یا افتتاحیه کارتینگ. ولی نه؛ معافیتم بمونه واسه بعد از اینکه از طهران برگشتم. ببینم سرباز میشم یا معاف. داستان کارتینگ رو میگم.

روز چهار شنبه بود و من توی کارگاهمون بودم. چند روزی هم بود که از کسی از دوستان خبری نداشتم. این شد که به بهروز زنگ زدم که آقا سر ابوذر یه بیلبورد زدن که یه نمایشنامه هست. برو ته و توش رو در بیار. اسمش که میخورد کمدی باشه. خلاصه رفت و دید و اومد دم کارگاه و گزارش داد. که نمایشش اینجوریه و اونجوریه که داستان قصه ما نیستت. بحثمون بالا گرفت و به هر کجا کشید. از هر دری صحبت کردیم تا رسید به ماشین و کارت و کاریتینگ و کارتینگ یزد! دقت کنید. به هر کس که وجه اشتراک نمایش باغ زالزالک و کارت رو به من بگه بهش یه جایزه میدم!!! کار ندارم. خلاصه گفت که پیست مال دوستشه و جمعه قراره افتتاح بشه. و منم اگه دوست دارم برم. و منم که کور از خدا چی میخواد؟ دو چشم بینا!!! خدا خواستم و بعله رو جوری گفتم که دیگه قراره تو عروسیا و بجای بله گرفتن از عروس از من بله بگیرن! و اینطور داستان ما شروع شد.البته شرط و شروطی هم داشت که خوشبختانه هیچکدومش به من ربطی نداشت! ربطش به خودش بود که کاراش رو بتونه سر موعد انجام بده و اساس کشی دوستش و از این صحبتها.

جمعه شد و خوشبختانه همه این کارا هم انجام شده بود. من هم همراه با خواهرم رفتم اونجا. با اینکه من حدود چهل دقیقه دیرتر رسیدم( امان از سرخاب سفیداب خانوما!، عین چهل دقیقه دیر کرد منو جلو آینه بود. خداوکیلی از بانوان بگید تو این آینه چیه ما هم یه نگاهی بندازیم. ما که هر وقت نگاه کردیم حد اکثر کارمون 30 ثانیه طول کشیده که نصفشم به زبون در آوردن جلو آینه گذشته!)، باز هم هنوز خبری نبود؟( بازم تقصیر خانوماشون بده فکر کنم. به خواهرم امیدوار شدم!). دیدم که بابا نگاه کن. سه تا بنز کلاس S 360ملیونی با دو تا BMW کلاس 3 و 6 اونجا پارک شده! خداوکیلی فکم با آسفالت پارکینگ مجموعه پارک کوهستان توی یک سطح قرار گرفت! فکم رو جمعش کردم و گوشیم رو در آوردم که با بهروز تماس بگیرم که خواهرم نشونش داد. رفتیم طرفش و با هم حال و احوال کردیم و اینا که زیاد نشد طول بکشه. بیچاره کار داشت. رفت. ما هم رفتیم یک صندلی مشرف به پیست رو انتخاب کردیم و یجا هم واسه بهروز نگه داشتیم. بهروز اومد و یه پیرمرده رو نشون داد که ریشش یچیزی در حدود بن لادن بود. اگر بیشتر نبود و موهاش رو هم از پشت بسته بود. قدشم که ای، بگی نگی یخورده از زرافه کوتاهتر بود!! و ایشون کسی نبود بجز آقای ابقری که از مسئولان فدراسیون اتومبیلرانی ایران بودند و البته پدر کارتینگ ایران. که باعث شد از اون لحظه به بعد دیگه من با ادب بهشون نگاه کنم.

مجری رفت روی سن. میشناختمش. مجری صدا و سیما آقای اربعی بود که البته مسئول رادیو پیج نمایشگاه هم همیشون بودند. آقای کوتاه قد ولی تو پر. و با صحبتهای شیرین. مجریه خوبیه. اجرا بلده. صحبتهای متداول رو انجام داد و از یه آقای که فامیلش رو متوجه نشدم و گفت اولین باشگاه دار یزد بوده، خواست بره و پیست رو افتتاح کنه. وقتی اون آقا بلند شد. دیدم یه آقای خیلی بلند قد و با کت و شلوار مشکی و به رسم قدیمیها کلاه شاپو بود که یواش یواش با عصا و دو همراهش به سمت ورودی پیست رفت و روبان رو برید. بعد از آقای وحید عطارها خواست به روی سن بیاد و به عنوان صاحب پیست مکاتی رو به مردم بگه. با توجه به اینکه مدت زیادی ازش گذشته من چیزی ازشون یادم نیست. ولی حتما مهم بوده! بعد هم هفت نفر رو کشوند روی سن که یکیشون همین آقای ابقری و یکی دیگه هم دوستم بهروز خان بود. و ازشون خواست که سوار کارتها بشن و مسیر پیست رو بصورت نمایشی طی کنند. نمایشی که با کارتهای رنتال صورت میگرفت و چیزی در حدود چهل دقیقه طول کشید! باور کنید پا و کمر من دیگه بجای اونا درد گرفت. چون همونطور که میدونید کارت فنر و این مسائل نداره و شما کوچکترین ناهمواریهای روی رمین رو هم با کمرتون و پاهاتون رد میکنید و البته سر پیچها هم با توجه به سرعت زیاد شتاب جانبی زیادی به شما وارد میشه که پا و کمر واسه کسی جا نمیگذاره! از این چهل دقیقه بیست دقیقه اولش رو که آقای اربعی نطق میکرد. الآن کارت سواران رو میبینید....دوستانمون رو مبیبنید که سوار کارتینگ شده اند....دیگه کم کم وقتشه که دوستانمون از پیست پیاده بشند!!! نمیدونم چرا کسی ایشون رو توجیه نکرده بود که کارتینگ اسم ورزش هست و کسی هم سوار پیست! نمیشه. بیست دقیقه بعد رو آقای قزلباش خواننده صدا و سیما در اختیار داشت. که کارش هم خیلی سخت بود. ملت همه سر پا کلشون وسط پیست که الآن کی اوله و کی دوم. توی این وضعیت ایشون هم هوس خوانندگی به کله اش زده بود. بنده خدا دیگه خودش گفت من توی جمعهای دویست هزار نفری هم واسه جمع کردن افراد اینقدر مشکل نداشتم که اینجا داشتم! دیگه عمق فاجعه رو درک کنید. البته یمقداری هم از نظر من درصد خودشیفتگیشون بالا بود. و مرتب واسه خودش پپسی باز میکرد و واسه ما کلاس میگذاشت که مثلا این آهنگم رو هنوز جایی نخوندم و برای اولین بار دارم اینجا اجرا میکنم. یا این آهنگ مال کاستمه و هنوز بیرون نیومده که دارم میخونم براتون. یا نمیدونم دونه دونه بیاید ماچم کنید که براتون آهنگ یزدی تکنو!؟؟!؟ بخونم. خداییش این آخریه که هنوزم واسه من قابل هضم نیست! در هر حال در این بین یه اتفاق خوشمزه هم افتاد که همانا کیک و آبمیوه اش بود! دوستان میدونند دیگه. که من اگه خون هم میدم بخاطر بیسکوییت و ساندیس آخرشه!!!!

بعد همه رفتند. منم رفتیم با بهروز به صحبت. خواهرم هم هی کنار من وایساده بود و یخ میکرد. تا آخرش که کاپشن بهروز رو از بیچاره گرفت و تنش کرد. لازم به ذکره که من در اون لحظه با یه پیراهن آستین کوتاه زرشکی و یک بلیز آستین حلقه زرشکی زیرش محض ست کردن رنگی! بودم و مثل مرد وایساده بودم و سردم هم نبود. که بعدا دوستان اشاره کردند به خاطر مردونگی من نبوده و تنها دلیلش میتونه چند اینچ لایه های چربی باشه. که البته مزاح فرمودند! در همین احیان یکی از همون بنزهای خوشگل کلاس وارد پیست شد و حس کرد خیلی شوماخره و توی اون پیست تنگ به خودش مسابقه داد و اول شد!

در کل تجربه خوبی بود و باعث شد من چند شب بعدش برای اولین بار سوار کارت بشم و البته مجانی! شما باید وایه هر دقیقه هزار تومن بسلفین!!

پی نوشتها:

1. فردا شب دارم میرم طهران برای کمیسیون پزشکی. خدا کنه معاف بشم. واسم دعا کنید.

2. یک فیلم گرفتم و برای برنامه امروزی ها فرستادم.

3. مجریهای امروزیها عوض شده اند.

4. فکر میکنم از پا قدم من این اتفاقات افتاده.

5. از چهار مورد قبل اینطور نتیجه میگیرم که اگر من میرفتم سربازی، به احتمال زیاد الآن جناب سرلشکر فیروز آبادی در حال فال فروشی توی مترو به بانوان جوان بود!!!

6. جنبش سبز کم بود، علویش هم تشکیل شد که بزنن تو سر همدیگه.

7. با این جنبش سبز علوی خیلی احساس قرابت معنایی میکنم. هنوز اومده نیومده، دارایی های بنیاد علوی توی آمریکا مصادره شد!

8. قاتل مروه شربینی به اشد مجازات، حبس ابد محکوم شد.

9. راستی کسی میدونه قاتل ندا کجاست؟!؟!

10. پزشک وظیفه، دکتر رامین پوراندرزجانی، پزشک کمپ کهریزک، خودکشی کرد.

11. خانم پائولا اسلاتر رو که خاطرتون هست. سازنده دو مجسمه ندا. الآن داره روی مجسمه سهراب اعرابی کار میکنه. و اینطور که گفته نوبت به منا محمود نژاد شهید 17 ساله بهایی و بانوانی میرسه که به همراهش توی زندان عادل آباد شیراز شهید شدند.

12. اخبار رو تیتر وار توی پینوش گفتم. پسفردا کسی از من خبر نخواد که میزنم تو سرش

نمایشگاه

2009-10-10T00:49:00.005+03:30

اول از همه برسیم به اخبار و وقایع مدت اخیر

فکر کنم داغترینش خبر اضافه شدن نوروز با تمام مخلفاتش و همینطور موسیقی ایرانی به جمع میراث غیر ملموس جهانی بود. در جریان این این مسئله هفت کشور به ریاست ایران هماهنگی ها و نشستهایی رو که باید انجام میدادند و در نهایت آن چیزی که باید میشد، به وقوع پیوست.

مسئله دیگه ای که یکقدار باعث ناراحتی ما یزدیها شد شیطنت اخبار بیست و سی و خبرنگار یزدیش بود. منظورم همون خون داد آقای مدیر در روز اهدای خون بود. جریان تا اونجایی که من متوجه شدم این بوده که بر اساس قرار قبلی آقای خبرنگار باید ساعت 11 صبح تشریف میاوردند تا از لحظه خونگیری آقای مدیر کل فیلم بگیرند. اما اون جناب خبرنگار ساعت 9 اومده بودند و هزار حیله و مکر و حقه آقای مدیر رو راضی کردند تا زمانی که کیسیه خون و سایر موارد آماده میشه اونها بطور سوری خون بدند تا فیلمبرداری بشه. تا اینجا خیلی مشکلی نیست.مشکل وقتی شروع میشه که خبرنگار محترم پس از پایان خونگیری سوری چسب روی دست مدیر و همراهشون رو کنار میزنه و نشون میده که اصلا سوزنی در کار نبوده. و بیست و سی با نشون دادن این فیلم حساسیتهای زیادی رو ایجاد میکنه. تا اینکه سازمان ملی انتقال خون وارد عمل میشه و طی بیانیه ای عنوان میکنه که ایشون سالانه مرتب خون میدهند و از افرادی هستند که تا به امروز دفعات زیادی اقدام به اهدای خون کرده اند. ولی به دلیل فیلم شدگی شدید! توسط خبرنگار از سمتشون عزل میشند.

یادم به اون داستان ملا نصرالدین و لحافش میافته که:

شبی دزدی وارد خونه ملا میشه و لحافش رو میدزده. ملا داد زنان و هوار کنان همه رو خبر میکنه که آره لحافم رو دزدیدند. ملت که میان یکی میگه تقصیر خودته که درد رو نبستی. یکی میگه نه تقصیر زنته که لحاف رو فلان جا نگذاشته. یکی میگه اصلا تقصیر پسرته که با چماق نرفته دنبال دزد. خلاصه هر کسی چیزی میگه. تا اینکه ملا میون اونهمه بلوا و هیمنه داد میزنه: پس با این حساب تنها کسی که خبطی نکرده آقای دزد بوده!!!!

خبر دیگه راجع به ندا آقا سلطان هست. همون طور که همتون میدونید امروز ندا به نماد آزادی خواهی ایران و مردم ایران تبدیل شده و باز هم مطلعید که چند وقت پیش خانم پاولا اسلاتر(Paula B. Slater)بر پایه احترامی که به جنبش سبز و اهالی اون گذاشت، بر اساس عکسی از ندا مجسمه ای رو ازش ساخت که در سانفرانسیسکو نصب شد. از ایشون خرده گرفته شد که چرا در این مجسمه شما ندا محجبه هست. نمیخواد وارد مبحث حجاب و این مسائل بشم. اما این نکته ای بود که گفته شد. خانم اسلاتر در جواب اینطور گفت که، چون عکس قابل اعتمادی از ندا به صورتی که حجاب نداشته باشه در اختیار نداشته از روی عکس محجبه اش که مورد اعتماد بوده مجسمه رو ساخته و در نهایت عنوان کرد که هر زمان که اون عکس بدون حجاب ندا و البته قابل اعتماد به دستش برسه حتما مجسمه بدون حجاب ندا رو هم خواهد ساخت. که البته وفادار به عهدش بود و اینکار رو کرد. در زیر میتونید هر دو مجسمه و عکسهایی که از روی اونها مجسمه ها ساخته شده رو ببینید.

و این هم عکس مربوط به پرده برداری از مجسمه دوم:

خبر بعدی خبر پهلو گیری یک اقیانوس پیمای آمریکایی در بندر بوشهر و حامل 25000 راس گوسفند زنده هست که البته مستقیما از یکی از بنادر آمریکا بارگیری و مستقیم به سمت بندر بوشهر حرکت کرده تا به اینجا رسیده و تخلیه شده. این عمل در چند دهده اخیر مثل و مانندی نداشته.

از طرفی آمریکا بودجه اش رو برای بررسی وضعیت حقوق بشر در ایران قطع کرده. یا اوباما عنوان کرده از سال 2006 از وجود سایت اتمی قم با خبر بوده اند. اینها تماما به نکات ریزی اشاره میکنند که روابط پشت پرده رو بازتر و روشنتر میکنه.

و به عنوان موضوع آخر، خبر شلیک دو موشک به سمت قطب جنوب ماه رو امروز در یافت کردم. این موشکها امروز ساعت 430به وقت لس آنجلس به ماه برخورد میکنند که البته لحظه انفجار از زمین هم قابل رویت خواهد بود. دلیل این اقدام که از طرف ناسا انجام گرفته، کنکاش دانشمندان ناسا در مورد وجود آب و یخ در لایه های زیرین این قمر عنوان شده.

و برسیم به موضوع خودمون.

یک روز پر حاشیه من در نمایشگاه. الآن که این پس رو میخونید من از نمایشگاه برگشتم و دیگه پرونده نمایشگاه هشتم هم بسته شده. نمایشگاه طبق روال همیشگی اش روز 13 مهر شروع به کار کرد و امشب هم تموم شد. ولی دیروز و امروز جریاناتی داشتم! باز هم پیرامون مبحث کراوات! دیروز داشتم توی غرفه محصولات و کارهامون رو به یکی از بازدید کننده ها توضیح میدادم که یه آقای حجت الاسلامی تشریف آوردند و کارتشون رو به پدرم نشون دادند و اینطور گفتند که حجاب رو رعایت کنیم و از این مسائل. خوب محل ندادیم. گذاشتیم به پای بلاهتش.

کار رو ادامه دادم تا اینکه کار بالا گرفت و دیدم یه پلیس فرستادند که ما رو ارشاد کنه! داشت توی غرفه بغلی با غرفه دار صحبت میکرد. من هم وارد شدم. داشت میگفت که کراوات از مظاهر غربه و این مسائل. اون آقای غرفه دار هم که خیلی منظم و مرتب و شیک و خوشلباس بود داشت جوابش رو اینطور میداد که:

ببین جناب. اگر به مظاهر غرب باشه. الآن این کت و شلوار هم از مظاهر غرب هست. این یونیفرم شما هم همینطور. من کراواتم رو در نمیارم. چون اگر میخواستم بدون کراوات باشم باید پیراهن یقه سه سانتی میپوشیدم. نه این پیراهن رو. این یقه برای کراوات هست.

که جناب پلیس اینطور جواب داد که: نه شما باید درش بیارید و قانونه. ما هر چیز غرب خوب بوده گرفتیم و چیزای بد رو هم نگرفتیم.

یکی دیگه وارد صحبت شد:

خوب قربان. شما فرض کن الآن این لباس تنت نیست. من با این تیپ باشم بیشتر لذت میبری یا اینکه برم پیراهنم رو بندازم روی شلوارم و احیانا یه مقدار خورشت هم روش بریزم. دکمه هام رو هم تا آخر ببندم. صورتم رو هم نتراشم و وقتی دهنم رو باز میکنم بوی گند بزنه بیرون و همه دندونام زرد باشه؟

و :

نه شما باید درش بیارید و قانونه. ما هر چیز غرب خوب بوده گرفتیم و چیزای بد رو هم نگرفتیم.

خلاصه ما هر چی گفتیم ایشون مثل نوار کاست پلی بک میشدند! تا اینکه اون آقای متشخص غرفه دار که گفتم از جیبش در آورد که خودش چند سال قبل از فرماندهان سپاه بوده و غربی هم نبوده و با قوانین هم آشناست. ولی باز هم اون جناب حرف خودش رو میزد!!!! یمقداری هم من باهاش صحبت کردم. باز همون جوابهای قبلی.!!!! بدون یک کلمه پس و پیش. تا اینکه در نهایت تهدید به بستن غرفه کرد! مشکل این بود که ما میخواستیم با منطق حرف بزنیم و ایشون تنها چیزی که نداشت منطق. دایم اسلام و رهبری و فرماندهی کل قوا رو توی سرمون میکوبید!

حالا هی از اون اصرار و از ما انکار. تا اینکه کراواتهامون رو باز کردیم و رفت و دوباره بستیم!!!!

آخر شب که داشتم با بهروز، دوست جدیدم صحبت میکردم و میرفتم یهو توی خیابون صدایی شد. وقتی نگاه کردم دیدم دوتا موتور شاخ به شاخ کردن. تا از محویت خارج شدم و به خودم اومدم چند لحظه شد. دویدوم طرفش. یکتعداد دیگه هم اومده بودند. زن و بچه اش یک طرف افتاده بودند. و سالم به نظر میرسیدند. خود طرف اما پاش زیر موتور گیر کرده بود.موتور هنوز روشن بود و چرخش با سرعت میچرخید. رفتم موتور رو بلند کنم که پاش رو در بیاریم. اصلا حواسم نبود که نمیشه. یه لحظه مغزم کار کرد که اگر چرخ این موتور رو زمین بیاد دیگه پا برای طرف جا نمیگذاره! گذاشتمش زمین و دنبال سوییچش میگشتم که خاموشش کنم. خیر سرم هیچ وقت موتور نداشتم و نخواستم داشته باشم که. بلد هم نبودم کجاست سوییچش! تا اینکه یکی اومد خاموش کرد. باز اومدم بلند کنم. دیدم تنهایی فقط یک طرف بلند میشه. اگر بخوام خودم اونطرف رو هم بلند کنم. برای اون یارو خطرناک میشه. که صدا زدم یکی بیاد کمک. در هر صورت موتور رو بلند کردیم. و طرف رو درش آوردیم. که دیدیم باک سوراخ شده و داره از کنار باک شر شر بنزین میریزه. موتور رو گذاشتمیش زمین باز که بنزین نریزه و موتور داغ آتیش نگیره. یه بطری آب دستم بود که ظهر آورده بودیم ازش آب بخوریم. یکی اون رو دستم دید و گفت آب بریز روش که آتیش نگیره. همین کارو کردم که یکی گفت نریز بدتر میشه. خلاصه رفتم کنار یارو. فکر کنم حالش خوب بود. و غیر از زخم روی سرش باکیش نبود.دایم احوال بچه کوچیکش رو میپرسید. من رفتم. بهروز داشت با گوشیش صحبت میکرد. بهش گفتم که تا توپولف نیافتاده رو سرمون من برم!!!!

روز بعد شد. که امروز باشه.

طی صحبتهایی که توی خونه شد فهمیدم هر چی بشه بابا پشتمه. گرم شد پشتم. پس باز کراوات رو بستم. و همه کراواتهای دیگه ام رو هم برداشتم که اگر گفتند باز کن، همه رو بزنم به در و دیوار غرفه و بقول یکی از دوستان اعلام جنگ کنم! که دیگه بابا اجازه نداد و گفت یکیش حقته. اینهمه که شد. منم بهت میگم باز کن. اجازه نداد دیگه. رفتیم.

از اولی که رفتیم توی رادیو پیج اعلام میکردن:

خواهرم حجابت، برادرم نگاهت.

و امثالهم. رفتم توی غرفه بغلی که این چند روزه دوست شده بودیم و خوش و بش و این صحبتا که دیدم یکی صدام میزنه. برگشتم دیدم آقای اماکن اومدن که کراواتت رو باز کن. بهش گفتم نوشته ای چیزی. که هنوز حرفم تموم نشده بود که زد تو ریپم و درک کردم اگر ثانیه ای درنگ کنم، وعده ما کهریزک! خلاصه باز کردم. ولی تا رفت دوباره بستم. و این روند چندین بار تکرار شد. تا آخر شب که برگشتم. اینطوری نه سوخ سیخت، ببخشید، نه سیخ سوخت و نه کباب! چون اینا دیگه منطق حالیشون نیست. میگیرن میکننت تو سوراخ. شکمت رو با موم پر میکنن و تحویل بابات میدن!تازه اگر نفرستن قطعه یادم نیست چندم بهشت زهرا که اسم هم نداره!!!

ولی خوب دوستای خوبی پیدا کردم. امیدوارم ادامه داشته باشه.

نمایشگاه

2009-10-05T15:35:00.000+03:30

سلام
من دارم میرم نمایشگاه مصالح ساختمانی یزد. غرفه داریم. شما هم بیاید. خوشحال میشم. اگر جریاناتی در حین نمایشگاه اتفاق افتاد حتما مینویسم:دی

اگر جومونگ نبود چی میشد؟

2009-09-21T23:13:00.003+04:30

سلام

امروز میخواهم بگویم که اگر جومونگ نبود چه اتفاقات ناگواری میافتاد!

اول از همه اینکه ما نمیتوانستیم به مدرسه برویم و بیسواد میماندیم. بعد یک کشوری که آدم هم حسابش نمیکنیم هی میاید و فیلمهای روی دست مانده اش را به ما قالب میکند:

تازه مجله هم نداشتیم و باز هم بیسوادتر میشدیم. و تازه خانم بازیگر هم نمیتوانست عکسش را بزند روی جلد مجله های زرد و بنجلی مثل خانواده که از سر تا تهش دو ریال نه سواد در میاید و پول و نه به درد دنیا میخورد و نه عقبی. شاید به درد خانه تکانی عید و شیشه پاک کردن بخورد.شاید هم بدرد اسمال آقا سبزی فروش:

بعد باید لخت هم بمانیم. چون لباس هم نداریم که بپوشیم. و باید لخت به خیابان بیاییم.:

همه اینها به کنار دیگر اسلحه هم نداریم که به جنگ هان برویم. و ناچار باید از آبهایمان در شمال جنوب بزنیم و مقداری را به هان و مقداری را هم به بویو و آن تسوی نامرد بدهیم. که حتی نتوانیم خاویار هم برای صادرات داشته باشیم. بعد برویم و زیر تابلوی دریای تسو بنشینیم و مذاکرات دوستانه بکنیم که کی بقیه دریا را تحویل میدهیم و آیا روی آن دختران خوشگل چوسان قدیم هم تقدیم میشود و یا نه:

تازه غذا هم نمیتوانیم بخوریم. چون دیگر سوسانو برایمان از جنوب برنج خوب نمیاورد و تازه سینی هم نداریم که چایی بخوریم و کیفور شویم. تازه موقع چایی خوردن هم از چهره خوشگل سوسانو بهره ببریم که به دلمان بچسبد و چایی داغ را هم روی اون تسوی بد ذات بریزیم تا بسوزد و دل ما خنک شود:

میبخشید که عکس برنج جومونگ رو نداشتم.

پس نتیجه میگیریم که اگر جومونگ نبود ما اینطوری بودیم:

حالا همه اینا به کنار. اگر رستم نبود چی میشد؟

رستم؟!؟!؟!؟از پادشاهان گوگوریو بوده؟ آهان توی جومونگ ده میاید حتما. مگر نه؟

وقتی شیخنا سوراخ شد!

2009-09-05T23:49:00.001+04:30

با سلام به همه دوستان عزیز

مدتی حال نوشتن نداشتم و میدونم که دلتون برام همچین تنگ شده که نگو! در هر حال. دیگه وقتشه. قرار بود تا جریانات اون جلسه ازدواج تموم نشهپست دیگه نگذارم. ولی وقتی دیدم ازش استقبال چندانی نشد باز تصمیم گرفتم طبق روال سنواتی برگردیم سر تخصص خودمون که همانا سر کار گذاشتن خلق الله بوده و هست و خواهد بود! دیگه بماند که اونجا کلی کاردستی ساختیم و اوراق بهادار رد و بدل کردیم و دس رشته بازی کردیم و غیره و ذلک. باشد تا ته اعماقتان! و ایضا نوک دماغتان بسوزد و بگدازد!:دیاینبار حال خبر نگاری هم ندارم. یکراست میرم سر اصل مطلب:

بله دوستان عزیز. چند روز قبلش دوستم باهام تماس گرفت که معین جون. الهی به قربونت. دستم به دامنت( توجه کنید که در مثل مناقشه نیست! پسفردا برام حرف در نیارین) میخوایم بریم پیکنیک. با یکسری بچه ها. تو هم بیا. ماشین هم بیار.

شیخنا: حالا خاطر خودم دعوتم یا خاطر ماشین.

حالا اونش به کنار میای؟

انشاالله.

و به اینگونه شد که بقول دهجی ها از صدقه سری گندم، تلخه( گیاهی بدبو و تلخ که حتی گوسپند به دهان نمیگیرد!) هم آب خورد!

بله دوستان من. القصه جمعه شد و راس ساعت شش و بیست دقیقه در سرمنزل مقصود حاضر شدیم.

و دوستان اتومبیل را در وضعی مشاهده کردند که کاغدی بروی شیشه الصاق شده بود. با این مضمون:

"مقصد: عالم ارواح"

که البته این هم به نوعی آرایه تضمین هست که بعدا براتون میگم و ذوق ادبی شیخنا رو میرسونه و از طرف دیگه اوج موذی گری شیخنا و البته هیچ معنای دیگری ندارد. (قابل توجه شولی و مشتی: مارکار پارکار هم نداریم. حله؟)خلاصه من و خواهرم بودیم که فردی که ما اسمش رو آقا عزت میگذاریم سه عدد لیدی رو سوار ماشین ما کرد و ما را افتادیم. البته این لیدی ها در سایز استاندارد بودند. و البته باز هم میدونید که پراید حتی با سایز استاندارد هم مشکل داره! سر میدون امام علی که رسیدیم دیدیم آقا عزت داره چراغ میده. کنار زدم.

بجا باز کنید یکی دیگه هم هست. قلمیه

شیخنا: میبخشید آقا عزت. نیم قلمی ندارین؟ خداوکیلی ظرفیت پراید محدوده!

مشکلی نیست. ببر ثواب داره. راستی صندوق رو هم بزن بالا این یخدون رو هم ببر.

جل الخالق. عزت جون این یخدونه یا برفخونه طزرجون؟!؟!؟

کارت به اینکاراش نباشه ببر. در ضمن دم نونوایی تفت وایسا. نون بگیرین که نداریم.

چشم. سمعت و طاعتا!

و رسیدیم به نونوایی سنگکی تفت. از دور که دیدم؛ به به چه صفی. احیانا برای فردا صبح میتونیم نون بگیریم. امروز رو که اصلا فکرش رو هم نکنید. خلاصه پیاده شدم و رفتم. به به چه خبره. این عزت جون سه نفرو گذاشته تو صف نون که اگر یکی به ملکوت اعلی نازل شد و به فیض شهادت رسید علی البدل باشه! چیکار میشه کرد دیگه. صبر کردم.

پس از مدتی عزتی اومد و دید حیلی ضایعه که عطا و اوطا؟ اوتا، دراز و کوتاه وایسیم که نون بگیریم! به من گفت که پشت سرش راه بیافتم. و ساعت هم هشت شده بود!

اونروز یه درس بزرگ هم گرفتم. و اون اینکه متوجه میشید. بخونید:

خلاصه ما راه افتادیم دنبالش. اون که جی ال ایکس داشت و میرفت. اما ما با پراید توی این گردنه های بعد از تفت ماشین سرعتش از 120 بالا نمیرفت که نمیرفت! تا در نهایت متوجه شدیم این به خاطر کولر بوده. و چون کولر رو روشن کردیم. ماشین جون گرفت. رسیدیم به دوراهی بیداخوید. وایساد. به ما گفت صبر کنید تا مینیبوس هم برسه. بعد بیاید. ما هم طبق معمول سنواتی: چشم!

همینقدر بگم که ساعت 9 بود که مینی بوس رسید. در حالی که ما فرش انداخته بودیم و داشتیم ورق بازی میکردیم کنار جاده! در حالی که بسی خورسند بودیم که نمیتونن ما رو فراموش کنند و همینجا دورمون بزنن. میدونید چرا. چون کل صبحانه و ناهارشون توی یخدون عقب صندوق ما بود و ما هم حین بازی خدا خدا میکردیم که نیان! هیچی دیگه. جلو شدم که ببرمشون سرمنزل موعود. حالا رواح کلم خودمم بلد نیستم! بله من دارم همینطور میرم. غافل از اینکه رد کردم و مینیبوس دیده و وایساده و من همینطور دارم میرم! موبایل هم آنتن نداره. و منم از جای فهمیدم رد کردم که دیدم دیگه آبادی تموم شد!!!!

بر میگردم. و کلی هم هم متلک بارم میکنند!

وقتی رسیدم متوجه شدم یکی از بچه ها 13000 تومان جریمه شده. بیچاره!

وقت صبحانه خیلی عصبی شدم. از بس که چار تا لفچ نصف غذا ها رو حیف و میل کردند.

اما قضیه اصلی اینجا شروع میشه.

میخواستیم بریم بازی که صداش در اومد که دوستان توپ با خودشون نیاوردند. همون غول تشر چند پست قبل رو به یاد دارید؟ محظ اطلاع اینکه. این آقای غول تشر بقول بابام از انواع ریش نقاشی بود. یعنی ریشش رو نقاشی کرده بود. به صورتی که چونه اش رو جا گذاشته بود و با استفاده از ریشهاش در این قسمت خط عابر کشیده بود. به این صورت که مقداری رو تراشیده و مقداری رو جای گذاشته بود! اون و به همراه یکی دیگه دیگه از ارازل همراه شدیم تا بریم توپ بخریم! بهتون بگم سی کیلومتر رفتیم تا به توپ رسیدیم! موقع برگشت این ارازل هی انگشت دور کله میچرخوندن و منم هی حرص میخوردم که آه اینا آخرش خودمونو میگیره! که البته گرفت هم. درست بالای گردنه جناب پلیس ایست داد!

خوب.آقای شیخنا. جون خودت برات مهم نیست. جون بقیه هم برات ارزشی نداره.

چطور جناب. کاری نکردم که.

اون پایین توی پیچ چند تا سبقت خطرناک گرفتی.

نه بخدا جناب. سبقت کجا بود. آزاد بود که.

تو پیچ همیشه ممنوعه.

نه جناب. درست بعد از اینکه من برگشتم تو لاین خط ممتد شد.

در همین حین جناب پلیس قبض جریمه رو به مبلغ 20000 تومان داد دستم. و پانچ رو براشت که به گواهینامه رو هم التفاطی بفرمایند! حال هی این آقای غول تشر:

حالا جناب نمیشه این سوراخ ماتمو این تو نزنی؟ ......

و سرکار هم که خیلی این جمله به مذاقش خوش نیومد. تق!!!!

و به این شکل بود که شیخنا سوراخ شد!

و باز به این شکل بود که وقتی 160 تا رفتم و رکورد خودم رو زدم آقای پلیس نگفت سرعتت زیاده. ولی سبقت مجاز رو گفت غیر مجازه!

و وقتی هم برگشتیم. سیل متلک باز حواله شد

بقیه روز اتفاق خاصی نیافتاد

تا موقع برگشت که دیگه من آدم شده بودم و از 120 بالا نرفتم. از ترس پلیس سبقت هم نگرفتم. چه مجاز و چه غیر مجاز!

گفتنی است در زمان برگشت هم برگه:

"مقصد: عالم اجساد"

به روی شیشه الصاق شده بود. و بانوان حاضر در خودرو هم به همراه موزیک داخل خودرو حرکات موزون انجام میدادند. که باعث میشد من حر لحظه بترسم مبادا مجبور بشم شب رو توی گشت ارشاد طی کنم!

توی برگشت هم خیلی آدم نبودم. یجا بود که قبل از پیچ سرعت گرفتم. طوری که اگر ترمز میکردم میرفتم توی شونه راه و چه بسا چپ میکردم. پس به صورتی بسیار حرفه ای و به سان اتومبیل رانان رالی قبل از پیچ اندکی ترمز گرفتم و داخل پیچ گاز دادم. به این ترتیب پیچ رو به راحتی رد کردم. پیچ با زاویه 90 رو با سرعت بالای صد رد کردم. ولی بعد از پیچ که میخواستم برگردم توی خط راست. کنترل ماشین یمقدار سخت شد.

دیگه خسته شدم.شما هم میدونم خسته شدید. پس دیگه بسه. فعلا:دی

تزوجوا یا قوم فی کل صباح و مساء ولو بالما ان کنتم صادقین!

2009-08-13T01:08:00.001+04:30

اول از همه بر اساس فتوای بجای دوست عزیز و گرامی مشتی کبیر، سلام!

قول داده بودم که در مورد کارگاه آموزشهای پیش از ازدواج بنویسم. اما اجازه بدید کمی هم به وقایع اخیر برسیم:

رو شدن فجایع کمپ(بازداشتگاه) کهریزک و مسائلی که در موردش رو شد.شامل انواع و اقسام شکنجه های روحی و بدنی که به افراد وارد میشده و گویا خود جناب سردار رادان هم درش دخیل بودند. و در واقع زیر نظر خود ایشون تمامی کارها انجام میشده. در مورد این کمپ گفته میشه سوله ای بوده که درون آن را با کانتینر هایی پر کرده بودند. و در واقع این کانتینر ها همان سلولها بودند و بوی تعفن معتادین لاعلاج و کثافت و لجن حاصل از بازداشت دراز مدت و ادرار و مدفوع فضا را پر کرده بوده است.
خبر بعدی مرتبط با مواردی است که مهدی کروبی در مورد وقایع زندان اوین و تجاوز به زندانیان منتشر کرد. در واقع نامه ای به اکبر هاشمی رفسنجانی بود. و یکی از کاربران بالاترین از آن به "آس رو کردن کروبی" یاد کرد. در این مورد محسن رضایی اعلام کرد، اگر این وقایع صحت داشته باشد باید عزای عمومی اعلان کرد. و این نامه تا چند روز تیتر اول خبرگزاری های رسمی جهان مثل CNNوBBC شد.
خبر بعد سوتی اخبار 20و30 در مورد قتل ترانه موسوی، دختری که پس از تجاوز در زندان و بر اساس بعضی منابع، پارگی رحم و مقعد، جسد سوخته او در اطراف کرج پیدا شد، بود. در این خبر عنوان شد تنها سه ترانه موسوی در کشور وجود دارند. یکی دو ساله است. دیگری اصولا متولد پاریس و ساکن خارج از کشور است و نهایتا زنی چهل ساله که از دو سال پیش به کانادا مهاجرت کرده و باز نگشته است. دوستان موارد متعددی از سوتی! را در این خبر کشف فرمودند. ولی سوتی واقعی خبری از وبسایت ستایش فکر میکنم بود که از ترانه موسوی به عنوان دختر جوان نوازنده ابوا در کنسرت ویژه بانوان یاد کرده بود!
و اعترافگیری ها، اعترافات ابطهی و صورت چروکیده و پژمرده او و همچنین چهره معصومانه کلوتید ریس تبعه فرانسه و استاد درس فرانسه دانشگاه صنعتی اصفهان.

دوستان عزیز

از اینکه همه اخبار این ماه مربوط به وقایع پس از انتخابات بود از همه شما عذر میخوام. دلیلش این بود که خبری مهمتر از اینها پیدا نکردم.

دیگه برسیم به کار خودمون:

این کارگاهها رو ما توی سه جلسه از ساعت 9 صبح تا 6 بعد از ظهر گذروندیم. کارگاهی که به نظر من کارگاه خیلی مفیدی بود و ناگفته های زیادی رو روشن کرد. البته در کنارش موارد جالبناک هم پیش میامد.

وقایع رو از زبان خودم مینویسم.

روز اول:

جلسه که شروع شد طرف در اومد گفت ساعتتون رو از هر دستی که هست در بیارید و به دست مقابل و برعکس ببندید! جل الخالق! این دیگه چه مسخره بازی ای هست؟ خلاصه اعتراضات و مسخره بازی ها بالا گرفت. تا اینکه نهایتا همه اینکار رو انجام دادند و آقای مشاور اعلان کرد در پایان روز سوم شان نزول این عمل رو بهتون میگم. واقعا وضع اسفناکی بود. بکلی این ساعت شده بود مامور سلب آسایشم. بطوری که نمیتونستم حواسم رو براحتی متمرکز کنم.

معارفه شروع شد. به نحوی که هر کس باید بلند میشد، اسمش، سنش، تحصیلاتش، شغلش، احساسش از بودن در این کارگاه، انتظارش از این کارگاه، جمله ای با ازدواج و همینطور رمز ورود! رو میگفت و مینشست. حالا این رمز ورود چی بود." من میخواهم ازدواج کنم"!. دیگه بماند که صدای خیلیها رو حتی گوش خودشون هم در زمان گفتن رمز عبور نمیشنید و دوستانی که با جبینی خیس عرق جمله رو عنوان میکردند و دوستانی مثل من که با پرروی تمام مثل خودم! جمله رو میگفتند!

خلاصه داشت جالب میشد. رسیدیم به اینکه میخوایم در این سه روز به چه نامی نامیده بشیم. بعضیحا اسم اصلی رو میگفتن. بعضی ها هم اسامی دلخواهشون رو. جالبیش این بود که شما باید اسم خودش و تمامی افراد پیش از خودش را میگفت. بیچاره من که ته صف بودم!

و قوانین:

رازداری(یاد هری پاتر افتادم!)
احترام به روشهای دیگران
ضرورت استفاده از ضمیر من( من اینطور فکر میکنم یا به نظر من بجای تعمیم دادن موضوعی به عموم)
مشارکت در فعالیتهای گروه

تبصره: حق رد مشارکت!
هیچ سوالی بیمعنی نیست. هر زمان ایجاد شد پرسیده شود.
حتی الامکان بدون پیشفرض و پیشداوری وارد دوره شویم
ضرورت وقت شناسی

تبصره: در اوقات تنفس هم وقت شناس باشیم و سر وقت تنفس داشته باشیم

و این هم اولین فعالیت گروه:

به پنج گروه کوچک تقسیم شدیم و به سوالات زیر پاسخ دادیم:

ویژگی های یک ازدواج موقت

اهم ببخشید
موفق!
عوارض ازدواج ناموفق
ضرورت آموزش پیش از ازدواج و چرایی آن

این اولین فعالیت گروه ما بود. فکر میکنم.

از اونجایی که فکر میکنم خیلی از مسائل تا درونش شرکت نداشته باشید برای شما جذابیتی نداره. یکسری موارد رو سانسور میکنم و فقط به بازیها و اهدافشون میپردازم. و البته وقایع اتفاقیه این بازیها.

بازی1:

محمود به جلوی رستورانی میرسد. جمعیتی از رستوران خارج میشوند. محمد ابتدا به آنها اجازه خروج میدهد و بعد وارد رستوران میشود. از پیشخدمت رستوران یک میز درخواست میکند. که پس از راهنمایی پیشخدمت پشت میز مورد نظر مینشیند و انتظار نامزدش را میکشد. زمانی که نامزدش میرسد؛ بلند میشود، پالتوی او را میگیرد و آویزان میکند. صندلی را برایش نگه میدارد تا او بنشیند و بعد روبروی او مینشیند.

در مورد این بازی به موارد مشاهده شده در این فرد پاسخ بدید. اگر کموردی را کاملا در او مشاهده کردید نمره 3، اگر تا حدی مشاهده کردید نمره 2 و اگر اصلا مشاهده نکردید نمره صفر بدید و در مواردی که نمیتونید اظهار نظر کنید نمره صفر بدید:

باهوش
مهربان
مودب
برونگرا
پر جرات
با کفایت
جذاب
جدی

برای خودتون جواب بدید هدفش رو بگم.

این هم نتیجه خودم به ترتیب( از راست به چپ):

2.3.3.0.2.0.3.2

خوب حالا جواب:

این بازی به تست اثر هاله ای معروف هست. بطوریکه وقتی یک ویژگی در خود ما وجود داشته باشه، حالا خوب یا بد، اون رو در ذهنمون برجسته تر میکنیم و در رفتار افراد بهشون نسبت میدیم.

بازی بعدی که خیلی هم جالب بود شبیه ساز جلسه خواستگاری بود که یکی از دخترا و یکی از پسرا اجرا کردند.

بازی 2:

به این صورت که دختر و پسری رو روبروی هم مینشونیم و بصورت سوری پسر از دختر خواستگاری میکنه. و دختر هم باز بصورت سوری! قبول میکنه.

و بعد در مرحله بعد که مثلا چند روز بعد هست در مورد مسئله ای بجهت آشنایی صحبت میکنند.

مورد ما که خیلی باحال بود. آخر خنده. اول که دختر خانم محترم دیر سر قرا اومد! بعدش هم که پسره با کلی جون کندن! خواستگاری کرد. با گفتن جملاتی چون: جون من؟، جدی میگی؟، مسخره ام کردی حتما، و از اینمسائل پسره رو به خاک و خون کشید. بدبخت پسره!(یعنی واقعیش هم همینطوره!؟!؟!؟)

توی جلسه بعد که چند روز بعد برگزار شد. دختر محترم نه گذاشت و نه برداشت. گفت من چون کارای عام المنفعه و خیریه و اینطور مسائل زیاد دارم شاید یه روز اومدی خونه ناهار نداشتیم! حتی من هم نبودم! چیکار میکنی. و به این طریق دهن بدبخت پسره یه دور آسفالت شد که هیچ روکش هم شد! هر چند با آسودگی خاطر قبول کرد و دختر محترم هم در ذهن خودش گفت:(عجب خری گیر آوردم، خدای سواریه!!!)

بعد از این بازی مشاور محترم اینطور تکنیکهای پرسش در دوران آشنایی را تشریح کرد:

بیان اطلاعات موگرافیک(خود افشا سازی)
بیان برنامه روزانه،....
بیان احساسات و تقاضای بازخورد

در اینجا به عشق رسیدیم. در این مرحله در همن ابتدای کار سولاتی ناک اوت کننده پرسیده شد، که دوتای اونها به شرح زیر هست:

کیا عاشق شدند؟!؟!؟

که افراد باید دستهاشون رو بالا میبردند. جالب اینکه اغلب دستها بالا رفت!

و سوال دوم در رابطه با بیان تجربیات عشقی!، که بعضیها جواب دادند.( چه پر جرات).منم گفتم. البته در مورد یه جریان دیگه. که به این جریان تعمیمش دادم! به نوعی هم نظرم رو گفتم و هم پیچوندم!

روز دوم:

در نهایت بر اساس نظریه اشترنبرگ متوجه شدیم:

عشق سه مولفه دارد:

میل( عواطف، احساسات و بعد هیجانی)

مثل دلتنگیها و شادی ها و هیجانات
صمیمیت

مثل بوسه های عاشقانه و غیر عاشقانه!، لبخند، نوازش، اشک، هدیه روز تولد
تعهد(حوزه عقل و منطق)

مثل فدا شدن، از خود گذشتگی، سوختن

و در نهایت اینکه این مثلث عشقی چرخه ای دایمی و فزاینده دارد که از میل شروع میشود. و اینکه عشق حتما وجود دارد. البته ممکن است قوی یا ضعیف باشد.

بازی 3:

یک کاغذ A4 را از وسط تا کنید.

دنیای خودتان را در یک نصفه بکشید.

چیزایی که من کشیدم اینها بود:

دو تا کامپیوتر که شبکه شدند و در نهایت به اینترنت متصل شده اند. طبیعت. خانه نماد خانواده. کتابی که از اطراف آن شعاع نور بیرون زده و نماد دیانت الهی هست. نماد صلح در بالای اون کتاب که نماد صلح بنا شده بر پایه مذهب هست.یک حباب تفکر به عنوان نماد آمال و آرزوهامو یک لوگو که نمیخوام در موردش توضیح بدم. محرمانه هست.

و الآن دنیای همسر مورد علاقه تان را در طرف دیگر طراحی کنید.

و چیزهایی که من کشیدم اینها بود:

همون کتاب و نماد صلح، طبیعت، خانه، آینه نماد زیبایی و در نهایت یه فلش که به نیمه دیگه کاغذ اشاره میکنه!

و در نهایت کشیدن دنیای مشترک.

چیزایی که من کشیدم اینها بودند:

طبیعت، کتاب، نماد صلح، خانه و کیک تولد به نماد عشق و محبت متقابل.

و حالا وقت بررسی موارد هست:

در دنیای مشترک این مسائل میتونه وجود داشته باشه:

اجتماع دنیای من و طرف من

اشتراک دنیای من و اون

چیزی کاملا جداگانه.

بازی4.

بالای کاغذی بنویسید "خانه".

اولین خونه ای رو که درش زندگی کردید رو به یاد بیارید. چه چیزهایی شما رو به یاد اون خونه میاندازه؟ بنویسید.

و اینها جوابهای من بود:

بابا بزرگ، دایی،خرمالو، خر زهره، حوض، تراس آبپاشی شده، گربه دایی و نو پنیری که بهش میداد، گربه ای که هرسال توی زیر زمینمون بچه میکرد. بالکن

حالا روی خونه رو خط بزنید و عشق رو بجای اون بنویسید. ببینین آیا این کلماتی که نوشتین آیا عشق ر به معنای اهم برای شما تداعی میکنه یا نه. بعد جوابتون رو به صورت کسری که تعداد کلمات مربوط به عشق در بالا باشه و تعداد کل کلمات مربوط به خونه در پایین بنویسید.

مال من شش به روی ده اومد.

و نتایج:

بر اساس نظریه فروید زندگی ما در دوران کودکی و کمتر از 5 سالگی رقم میخورد. بنابراین خونه کودکی ما اولین مظهر عشق ماشت.

به این صورت که:

الف(خانه کودکی)=ب(عشق)

الف= پ(هر چیز که باشد(محبت، ترس، علاقه، هرج و مرج و ...))

ب=پ

خوب برای امشب کافیه. بقیه بمونه واسه بعد. فعلا تا همینجا رو داشته باشید

دوستان اگر از مطالب استفاده ای نمیکنید یا خیلی خوشتون نیومده بگید که ادامه ندم و موضوع دیگه ای رو بنویسم.

2009-07-20T15:59:00.000+04:30

شروع بکار آزمایشی
نسخه بتا!